دانستی های بارداری دانستی های بارداری

پست تجربه
خوشحال میشم تجربه هاتو رو بگین تا با نام خودتون ثبت کنم
سه شنبه 2 مهر 1392 12:49ارسال توسط: یه مامان کوشولو
تدابیر دوران بارداری

تنش های روحی

 هر گونه ناراحتی و استرس زن در طول دوران بارداری بر جنین وی تاثیر می گذارد. اگر می خواهید فرزندی خوش اخلاق داشته باشید، از فکر و خیال و غم و غصّه بی دلیل پرهیز کنید. در صورت ضرورت از آرام بخش های ساده ای مثل ترکیب مساوی عرق بیدمشک و بهارنارنج؛ عرق بادرنجبویه؛ گلاب(مصرف خوراکی) و مانند آنها(البته با مشورت پزشک معالج خود) بهره بگیرید. یادتان باشد که حتّی یک ساعت استرس هم عینا در زندگی آینده فرزندتان منعکس خواهد شد بنابراین در این دوران، بی خیال دنیا و مافیها باشید!

وظایف مردانه!

 مردی که همسر وی باردار است باید:

 ۱- به ویارهای وی توجّه کند و در حدّ امکان در تامین خواسته های او در این زمینه بکوشد.(به جز ویارهای غیر طبیعی مثل تمایل به خاک خوردن که باید از طریق مراجعه به پزشک درمان شود.)

  ۲- به هیچ وجه، حتّی برای زمانی کوتاه، کدورتی از همسر خود در دل نگه ندارد؛ چرا که این امر(حتّی اگر به وی ابراز نشود) بلافاصله در قلب زن تاثیر منفی می گذارد و این مساله می تواند در جنین نیز عوارض ناخوشایندی به بار آورد.

 ۳- نیازهای عاطفی زن باردار بسیار بیش از زمان های دیگر است و مرد باید به آنها توجّه کافی کند. کمی انصراف ظاهری زن از مرد در این دوران و تمرکز او روی مسایل بارداری ، به معنای کم شدن علاقه او به همسرش نیست و نباید باعث دلخوری مرد شود. یک نکته مهم در این دوران، نگرانی زن از آینده رابطه عاطفی خود با مرد با حضور یک رقیب جدّی به نام فرزند است که مرد باید اطمینان کافی در این زمینه را به همسرش بدهد. البتّه بسیاری از مردها نیز چنین نگرانی دارند که وظیفه متقابلی را بر دوش زن می گذارد.

 انتخاب پزشک معالج

توصیه ما این است که پزشکی که در طول بارداری به وی مراجعه می کنید، دارای این خصوصیات باشد:

* هم جنس باشد.

 * همان پزشکی باشد که زایمان شما را انجام خواهد داد. این امر موجب اطمینان خاطر زن باردار به ویژه به هنگام زایمان خواهد شد.

* از پزشکانی که سونوگرافی را به صورت یک عادت در تمام ویزیت ها انجام می دهند نباشد. بر خلاف تصورات قبلی، زیان های سونوگرافی برای جنین به تدریج در مطالعات علمی جدید آشکار می شود. مطلوب آن است که در طول بارداری هیچ وقت سونوگرافی انجام نشود. اگر هم ضرورتی پیش آمد به حدّاقل دفعات بسنده شود. هرگز پزشک خود را برای انجام سونوگرافی های غیر ضروری – و از جمله برای تعیین جنسیت جنین – تحت فشار نگذارید.

* پزشک باید در دسترس بیمار باشد. به این معنا که هم فاصله مکانی محل زندگی بیمار و مطب پزشک زیاد نباشد و هم این که از شمار متخصّصانی نباشد که به جهت تعداد زیاد بیماران، نمی توانند به موقع و با دقّت شما را ویزیت کنند.

  پزشکی را انتخاب کنید که اعتقاد راسخ به انجام زایمان طبیعی داشته باشد. خودتان نیز به هیچ وجه برای انجام سزارین، او را تحت فشار نگذارید.

 انتخاب بیمارستان

 بهتر است بیمارستانی که تصمیم به زایمان در آن را دارید از قبل مشخّص کنید. این کار باعث آرامش خاطر شما می شود. به جای تکیه بر ظواهر و تبلیغات، از تجربه سایر زنان استفاده کنید. سعی کنید بیمارستانی را انتخاب کنید که:

 * حتّی المقدور پرسنل بخش زایمان آن همگی زن باشند. در مورد خوش اخلاق بودن پرسنل بیمارستان هم با وسواس تحقیق کنید. مشکلات روحی طبیعی زن پس از زایمان، نباید با برخوردهای نامناسب پرسنل بیمارستان مضاعف شوند.

* به محل زندگی شما نزدیک باشد.(در مدّت حدّاکثر ۱ ساعت قابل دسترسی باشد.)

 * زیاد شلوغ نباشد.

* فراموش نکنید که بیمارستانهای گرانتر لزوماً بیمارستانهای بهتری نیستند. بیمارستان را بر اساس نوع بیمه و میزان بودجه خود انتخاب کنید و استرس هزینه های سنگین زایمان را به استرس های دیگر این دوران اضافه نکنید. حتّی بسیاری از بیمارستان های خیریه، گاه خدماتی کامل تر از بیمارستان های خصوصی گران قیمت ارایه می کنند.

 * ترجیحا بیمارستانی باشد که پزشک معالج شما در آن کار می کند یا آن که حدّاقل از بیمارستان هایی باشد که این اجازه را می دهند که پزشک معالج شما بتواند به هنگام زایمان بر بالین شما حاضر شود.

 تغذیه

 تغذیه در دوران بارداری نیاز به وسواس زیادی ندارد. رژیم سالم غذایی روزمرّه، اغلب برای تامین نیازهای بارداری کفایت می کنند. علاوه بر آن توجّه به نکات ذیل می تواند مفید باشد:

۱- مادران باردار بهتر است حتّی المقدور از مصرف غذاهای تند یا تلخ خودداری کنند.

 ۲- از مصرف هر غذایی که هضم آن برایشان سنگین است پرهیز کنند؛ پرخوری نکنند و غذا را کاملاً بجوند.

۳-بعضی خوراکی ها یا داروهای گیاهی می توانند خطراتی را، هر چند اندک، برای جنین به همراه داشته باشند لذا توصیه می کنیم که مادران باردار و به ویژه بانوانی که سابقه یا خطر سقط جنین، خونریزی دوران بارداری و مشکلات مشابه دارند؛ مصرف آنها را به حدّ اقل کاهش دهند و به ویژه در مورد داروهای گیاهی تنها با مشورت پزشک مجرّب اقدام کنند:

 خوراکی ها:

 باقلا، فلفل، تره، جعفری، سیر، زعفران، کنجد و روغن کنجد، نخود، میوه های ترش و … پیاز،

 داروها:

سیاهدانه، دارفلفل، ابهل، رازیانه، گل گاوزبان، صبر زرد(آلویه ورا)، سنا، روغن کرچک، بومادران و …

 ۴- کنجد و روغن آن خطر سقط جنین را افزایش می دهند؛ به همین دلیل همان قدر که مصرف آن در ماه های نخست بارداری می تواند نامطلوب باشد، مصرف آن در ماه آخر بارداری و به ویژه یک هفته به زایمان می تواند به انجام زایمانی طبیعی و آسان کمک کند.

 ۵- از مصرف مرغ پرورشی در دوران بارداری پرهیز کنید؛ چرا که تعادل هورمونی مادر را به هم می زند و این امر می تواند بر جنین نیز اثر نامطلوبی داشته باشد.

۶- نوشیدنی های کافیین دار مثل چای، قهوه و نوشابه های کولا می توانند باعث تولّد نوزاد با وزن کم و عوارض عصبی شوند. لذا از مصرف آنها پرهیز کنید.

۷- شکلات ها علاوه بر این که مقدار کمی کافیین دارند حاوی تیوبرومید نیز می باشند که شبیه کافیین است؛ لذا از مصرف شکلات هم پرهیز کنید.

 ۸- بر خلاف آن چه که بسیاری از مادران تصوّر می کنند؛ هیچ ضرورتی ندارد که در دوران بارداری مصرف گوشت و سایر فرآورده های حیوانی(لبنیات، تخم مرغ و …) افزایش پیدا کند؛ بلکه به عکس اگر در این دوران، در ترکیب رژیم غذایی، غلبه با غذاهای گیاهی باشد؛ مادر و جنین از فواید آن بهره های زیادی خواهند برد.

 ۹- توصیه به مصرف غذاهای گیاهی به معنی آن نیست که رژیم غذایی مادر از تنوّع کافی برخوردار نباشد؛ بلکه باید ضمن مصرف انواع غذاها، نیازهای غالب و اصلی از راه غذاهای گیاهی تامین شود.

۱۰- بیشتر شدن سهم غذاهای خام در رژیم غذایی مادر باردار و به ویژه مصرف حدّاقلی غذاهای سرخ کرده نیز مطلوب است.

۱۱- آب عسل:

توصیه اکید می کنیم که از هنگامی که تصمیم به بارداری می گیرید تا زمان بارداری و پس از آن تا پایان دوران شیردهی روزی ۳-۲ لیوان آب عسل مصرف کنید. به این ترتیب که عسل را با غلظت دلخواه (۱/۵-۱ قاشق غذاخوری به ازای هر لیوان) در آب حل کرده کمی آب لیموترش تازه به آن اضافه کرده پس از خنک شدن به صورت جرعه جرعه میل کنید. این ترکیب فوق العاده، در جلوگیری از یبوست، پیشگیری و درمان انواع کم خونی و ضعف، پیشگیری از زردی نوزاد، پیشگیری و درمان تهوّع و استفراغ دوران بارداری و ویارهای غیرطبیعی مادر، افزایش هوش و زیبایی نوزاد و … بسیار موثّر است. لذا هرگز از مصرف آن غافل نشوید.

 ۱۲- جوانه گندم:

 دقیقا مثل آب عسل توصیه می کنیم که از هنگامی که تصمیم به بارداری می گیرید تا زمان بارداری و پس از آن تا پایان دوران شیردهی، جوانه گندم مصرف کنید. مصرف روزانه یک قاشق مربّاخوری پودر جوانه گندم، علاوه بر پیشگیری از کم خونی و یا درمان کم خونی موجود، در کاهش ضعف، درمان ویارهای غیر طبیعی، کاهش و درمان مشکلات هورمونی پس از بارداری و برقراری جریان شیر مناسب در دوران شیردهی بسیار موثّر است. این مقدار جوانه گندم را می توانید به تنهایی، یا همراه با کمی شیر، ماست، سالاد، آبمیوه و مانند آن مصرف کنید. در صورت استفاده از جوانه گندم تازه، این مقدار را به ۵-۴ قاشق غذاخوری افزایش دهید.

 ۱۳- چند نکته برگرفته از روایات:

* مصرف

کندر

در دوران بارداری، عقل کودک را افزون می کند؛ اگر پسر باشد؛ بیداردل و آگاه و دلیر خواهد شد و اگر دختر باشد؛ زیباروی و دارای باسنی بزرگ می شود و بهره او نزد همسرش زیاد خواهد شد. توصیه ما این است که در چند ماه اوّل بارداری(توصیه اصلی : ٢ هفته اول ماه سوم مناسب است)، روزی یک نخود کندر را زیر دندانهای جلوی خود قرار داده آهسته بجوید تا شیره آن کاملاً کشیده شود. بعد از ۴ تا ۵ دقیقه، باقیمانده کندر که مانند آدامس شده است را دور بیاندازید. این بهترین روش مصرف کندر است. اما ریختن آن داخل کپسول، مصرف آن به همراه عسل یا بلعیدن دانه های کندر اگر چه از اثر آن کمی می کاهند؛ اما روشهایی قابل قبول هستند.

* مصرف

«به»

در دوران بارداری، بوی کودک را خوش و اخلاقش را نیکو می کند. البته عدّه ای اعتقاد دارند که واژه «سفرجل» که در روایات آمده است به معنای گلابی است. اگرچه نظر نخست قوی تر است، امّا شما می توانید احتیاط کنید و هر دوی آنها را نوش جان کنید.

* مصرف

خربزه

در این دوران(به ویژه اگر با پنیر مصرف شود)، فرزند را خوش روی و خوش خوی می کند

* مصرف

سویق

در دوران بارداری فرزندی قوی را در پی خواهد شد. ساده ترین شکل سویق، آرد گندم بو داده است. البتّه موضوع سویق، بحثی تخصّصی را می طلبد.

* مصرف

خرما

در بارداری، فرزندی بردبار، پاک و زیبا را به ثمر می نشاند. به ویژه در روایات بر مصرف خرما در دوران زایمان تاکید ویژه ای شده است بنابراین در ماه آخر بارداری از مصرف خرما دریغ نکنید. به تجربه هم ثابت شده است که این امر به تسهیل زایمان کمک بسیاری می کند. اگر چه به طور معمول به شما اجازه داده نخواهد شد که در اتاق زایمان چیزی بخورید؛ اما سعی کنید پنهان از دید پرسنل اتاق زایمان، خرما را در اتاق زایمان نیز مصرف کنید

نزدیکی

تنها محدودیت مطلق برای نزدیکی در دوران بارداری، ماه آخر است اگرچه محدود کردن این رابطه در تمام دوران بارداری هم، مورد تاکید برخی اطبّای بزرگ قدیم هست. نکته مهم در این مورد، توجّه به نیازهای جسمی و به ویژه روحی زن برای برقراری رابطه زناشویی است که اغلب مورد غفلت واقع می شود؛ حتّی بسیاری از مردان با این تفکّر که باید فداکاری کنند و در این دوران از این نیاز خود چشم پوشی کنند؛ از رابطه زناشویی با همسر باردار خود فاصله می گیرند غافل از این که اکثر بانوان همچنان در طول دوران بارداری، نیاز جسمی و به ویژه نیاز عاطفی به این رابطه دارند و حتّی نیاز عاطفی این دوران می تواند بیش از نیاز عاطفی قبل از بارداری باشد. بنابراین تا پیش از ماه آخر بارداری– جز در موارد خاصّی که پزشک تعیین می کند – محدودیتی برای نزدیکی وجود ندارد. البتّه با بزرگ شدن تدریجی شکم زن، نزدیکی باید با آرامش و احتیاط بیشتری صورت گیرد و در صورت ضرورت، زن و مرد جای خود را به هنگام نزدیکی عوض کنند.

 استحمام

 توقّف در حمّام باعث نرم شدن عضلات و رباط ها می شود. بنابراین اگر مادر در اوایل دوران بارداری زیاد حمّام برود، احتمال سقط جنین افزایش پیدا می کند و بهتر است در این ماه ها؛ حمّام رفتن در حدّ نیاز و کوتاه و مختصر باشد. به عکس در ماه پایانی بارداری اگر تعداد و مدّت استحمام مادر بیشتر باشد؛ زایمان با سهولت بیشتری انجام خواهد شد. البته توقّف طولانی در حمّام بسیار گرم هم چندان توصیه نمی شود.

 

چهارشنبه 3 مهر 1392 23:31ارسال توسط: یه مامان کوشولو
چگونه حامله شویم+ رژیم غذایی آقایان قبل از باروری

این پست به دلایلی رمزی میشه

دوستانی که میخوان این پست رو بخونن بهم اطلاع بدن


ادامه مطلب
شنبه 1 تير 1392 10:14ارسال توسط: یه مامان کوشولو
باهوش تر شدن

برای با هوش تر شدن و زیباتر شدن كودك چه اصول تغذیه ونكاتی را قبل از بارداری ودر حین بارداری و بعد از ان باید رعایتكرد پاسخ :

اگر مایل هستید، هوش خود را افزایش دهید، یك لحظه تامل كنید و مطلب زیر را بخوانید. انتخاب این غذاها نه تنها شما را نزد دیگران باهوش جلوه می دهد، بلكه به شما كمك می كند كه توانایی تفكر و وضوح ذهنی خود را افزایش دهید.


1- روغن ماهی


طبق یك گفته قدیمی می توان گفت : " ماهی غذای مغز است."


روغن ماهی یك ماده غذایی مناسب برای مغز است، زیرا DHA ( چربی اُمگا-3 موجود در ماهی ) التهاب مغز را كاهش می دهد و از آن محافظت می كند.


مغز ما دارای 60 درصد چربی است كه بیشتر آن چربیDHA یاAA ( آراشیدونیك اسید ) است.AA به مقدار زیاد در لبنیات مثل كره و خامه وجود دارد، اماDHA فقط در انواع ماهی وجود دارد و در منابع گیاهی مثل دانه كتان وجود ندارد.


برای تهیه روغن ماهی یا روغن كبد ماهی سعی كنید مارك های معتبر آنها را خریداری كنید. در ضمن شكل مایع این دو ماده بهتر از كپسول آنهاست.


در تابستان و بهار كه شدت و مدت تابش نور خورشید كافی است، بدن به مقدار لازم ویتامینD مورد نیاز خود را می سازد. همانطور كه می دانید ویتامینD بر اثر تابش نور خورشید بر پوست بدن، ساخته می شود. ولی در زمستان و پاییز كه مدت و شدت تابش آفتاب كمتر است، نیاز به دریافت مكمل ویتامینD داریم. روغن كبد ماهی یكی از مهم ترین و غنی ترین منابع ویتامینD است.


بنابراین فرق روغن ماهی و روغن كبد ماهی در این است كه روغن كبد ماهی علاوه بر اسیدهای چرب اُمگا-3 ( DHA) ، منبع خوبی از ویتامین های A و D نیز می باشد.
توصیه می كنم روغن ماهی را از ابتدای بهار تا آخر تابستان مصرف كنید و از ابتدای پاییز تا آخر زمستان روغن كبد ماهی را دریافت كنید. ولی كسانی كه در مناطق آب و هوایی گرم ( آفتابی ) هستند، می توانند در تمام سال فقط روغن ماهی مصرف كنند و نیازی به مصرف روغن كبد ماهی ندارند.


2- سبزیجات تازه و خام


مواد غذایی كمی وجود دارد كه از نظر ارزش تغذیه ای با سبزیجات برابری كنند. كاهش سطح اسید فولیك در بدن با بروز بیماری آلزایمر ( فراموشی دوران پیری ) مرتبط است. همچنین آنتی اكسیدان ها و فیتوكمیكال ( رنگدانه های گیاهی ) های موجود در سبزیجات، هوش شما را حفظ خواهند كرد.


توصیه می كنم روزانه به ازای هر 25 كیلوگرم از وزن بدن خود 5/0 كیلوگرم سبزیجات مختلف مصرف كنید. اگر نوع متابولیسم بدن خود را بدانید، می توانید مقدار دریافت سبزی را تنظیم كنید. مثلاً اگر دریافت پروتئین شما بالاست، به مصرف سبزی زیادی نیاز ندارید؛ مثلاً بجای 5/0 كیلو ، روزانه 250 گرم سبزیجات به ازای هر 25 كیلو از وزن بدن نیاز دارید. اگر پروتئین رژیم شما بالاست، بایستی سبزیجاتی را مصرف كنید كه پتاسیم كمتری دارند مثل گل كلم، لوبیای سبز، اسفناج، مارچوبه، قارچ و كرفس ، زیرا مصرف سبزیجاتی كه پتاسیم زیادی دارند مثل كاهو، كلم پیچ و سایر انواع كلم به همراه پروتئین زیاد ، باعث عدم تعادل بیوشیمیایی بدن خواهد شد.


ولی افرادی كه دریافت كربوهیدرات غذایی اشان نسبت به پروتئین و چربی بیشتر است، می توانند سبزیجات فراوانی مصرف كنند به خصوص انواعی را كه پتاسیم بالایی دارند.


3- تخم مرغ خام


تخم مرغ منبع ارزان و مفیدی از مواد مغذی با ارزش است. مصرف تخم مرغ علاوه بر حفظ سلامت بدن، برای هوش و عملكرد ذهنی مفید است . در این مورد تخم مرغ خام فواید بیشتری نسبت به تخم مرغ پخته دارد.


شاید بپرسید چگونه تخم مرغ خام را مصرف كنیم ؟


برای مصرف تخم مرغ به صورت خام می توانید آن را با یك قاشق عسل، یك قاشق كنجد یا پودر گردو و یك قاشق پودر كاكائو در یك لیوان شیر ولرم یا گرم مخلوط كرده و میل كنید. در این صورت هم آن را خام مصرف كرده اید و هم معجون بسیار مفیدی برای سلامتی بدن خود و افزایش وزن ( برای افراد لاغر ) دریافت نموده اید.


اگر در مورد خطر باكتری " سالمونلا " كه در تخم مرغ خام وجود دارد، نگران هستید، مقاله ای را كه مربوط به خواص تخم مرغ خام است، مطالعه كنید تا نگرانی شما بر طرف شود.


4- از مصرف شكر خود داری كنید


شكر به عنوان یك غذا محسوب نمی شود، اما بیشتر اوقات جزء آن دسته از مواد غذایی است كه باید از مصرف آنها پرهیز كرد. اگر می خواهید میزان هوش خود را افزایش دهید و نمی توانید كاملاً از مصرف شكر پرهیز كنید، مصرف آن را كاهش دهید.


مواد غذایی خیلی شیرین، تعادل هورمون انسولین بدن شما را به هم می ریزند كه باعث ایجاد بیماری و گرفتگی ذهن شما می شوند.


ساده ترین روش برای كاهش مصرف شكر، پرهیز از مصرف انواع نوشابه های صنعتی، آب نبات و شیرینی جات است. همچنین در مصرف آب میوه های صنعتی میانه روی كنید.


5- توت فرنگی


توت فرنگی نه تنها خوشمزه است، بلكه یكی از مهم ترین منابع آنتی اكسیدانی قوی و فیتو كمیكال هاست كه سلامتی بدن را بهبود می بخشد. همچنین دارای فواید بی شماری برای مغز است. مطالعات نشان داده، مصرف این میوه فرآیند پیری را در مغز كاهش می دهد.


فقط زمانی كه یك مرتبه مقدار زیادی از آن را مصرف می كنید، مراقب قند موجود در آن باید باشید. سایر انواع توت نیز كه رنگ تیره ای دارند، دارای چنین اثراتی هستند؛ مثل تمشك و شاه توت.(در هنگام حاملگی از مصرف انواع توت خودداری کنید زیرا ممکن است ایجاد حساسیت کند)

كولین، ماده ای است كه به طور طبیعی در غذاهای چرب وجود دارد و حافظه را تقویت می كند. پزشكی از دانشگاه كارولینای شمالی بیان كرد، اگر در دوران بارداری مادر، به رژیم غذایی او كولین اضافه شود، قدرت حافظه جنین در حال رشد را برای مراحل بعدی زندگی افزایش می دهد.


در دوران بارداری و شیردهی، ذخایر كولین بدن مادر تخلیه می شود، در نتیجه كولین كافی برای رشد طبیعی مغز در دسترس نخواهد بود. كولین برای حفظ سلامتی افراد، موردنیاز است.


كولین یك تركیب فسفولیپیدی است كه در بدن، مواد محلول در چربی را حمل و چربی ها را امولسیه* می كند. این ماده مستقیماً روی پیام های عصبی موثر است و قدرت ساخت و آزادسازی استیل كولین را سرعت می بخشد. استیل كولین یك ناقل عصبی است كه در كنترل عضلات و قدرت حافظه دخالت دارد. منابع غذایی كولین عبارت اند از: شیر، جگر، تخم مرغ و بادام زمینی. در بدن نیز از اسید آمینه متیونین ساخته می شود. كولین به صورت مكمل های خوراكی نیز وجود دارد و مقدار مورد نیاز آن برای مردان 550 میلی گرم در روز و برای زنان بالغ 425 میلی گرم در روز است.

جمعه 31 خرداد 1392 23:17ارسال توسط: یه مامان کوشولو
چراهایی مهم درباره کودک تان!!


وقتی کودک جیغ می‌کشد طنین صدایش او را به وجد می‌آورد، اولین صداهایی که نوزادتان تولید کرده را به یاد بیاورید، آیا هنوز هم شادمانی او بعد از تولید صدا را در خاطر دارید؟

دکتر... چرا؟
چرا کودکم....؟!
اگرچه امروزه والدین از نظر تحصیلات و اطلاعات در مقایسه با گذشته قابل قیاس نیستند و توجه بیشتری به تربیت و تعلیم کودکان دارند، اما گاهی با وجود تمام مراعات‌ها باز هم کودکان آن‌طور که انتظارش می‌رود رفتار نمی‌کنند. اگر کودک شما جیغ می‌کشد، دروغ می‌گوید، ناخن‌هایش را می‌جود یا قلدری کرده و هم‌بازی‌هایش را می‌زند، نگران نباشید، شما تنها نیستید. خیلی از والدین در سراسر جهان با برخی از مشکلات رفتاری کودکان‌شان دست به گریبان هستند، اما همیشه راه چاره‌ای هست، اول باید این رفتارهای مخرب را بشناسید و بعد با راه‌حلی مناسب از آن جلوگیری کنید تا به صورت عادت درنیاید. برخی از رایج‌ترین مشکلات رفتاری را با هم مرور می‌کنیم و به جست‌وجوی علت و راه‌حل برای آن‌ها می‌پردازیم.

چرا کودکم جیغ می‌کشد؟
دلایل متعددی می‌تواند برای این رفتار کودکان وجود داشته باشد، دلایلی که گاهی شاید خیلی عجیب به نظر برسند. مطمئن باشید اولین جیغ کشیدن‌ها از روی عمد و برای آزار و اذیت شما نیست، بلکه با جیغ کشیدن کودک تنها سعی دارد قدرت صدایش را کشف کند و ببیند چه کارهایی می‌تواند با آن انجام دهد یا شاید گاهی از این راه خوشحالی و شادی‌اش را ابراز کند. وقتی کودک جیغ می‌کشد طنین صدایش او را به وجد می‌آورد، اولین صداهایی که نوزادتان تولید کرده را به یاد بیاورید، آیا هنوز هم شادمانی او بعد از تولید صدا را در خاطر دارید؟ جیغ کشیدن هم به همین صورت است، وقتی او برای اولین بار جیغ می‌کشد از صدایش به وجد می‌آید و در پی آن به عکس‌العمل شما توجه می‌کند. جیغ کشیدن‌ها می‌تواند بسته به سن کودک طبیعی یا غیرطبیعی باشد و رفتار و عکس‌العمل شما در شکل‌گیری صحیح یا ناصحیح این رفتار تعیین کننده است. چرا که جیغ کشیدن می‌تواند به مرور به ابزاری تبدیل شود برای رسیدن به خواسته‌ها یا شاید هم یک راه ارتباطی، شیوه بیان و اعتراض. رفته رفته کودک با جیغ کشیدن می‌فهمد که می‌تواند توجه شما را به خودش جلب کند، حتی اگر این توجه منفی باشد. او به واکنش‌های شما دقت می‌کند تا بفهمد کدام یک از رفتار‌هایش بیشترین اثر را روی شما دارد. وقتی که جیغ می‌کشد خیلی سخت است که عصبانی نشوید ولی باید بدانید که عکس‌العمل شدید، او را برای جیغ کشیدن‌های طولانی‌تر و بلند‌تر تشویق می‌کند، در واقع این‌‌ همان چیزی است که کودک می‌خواهد: «توجه بیشتر، حالا به هر نحوی.» معمولا او از عصبانیت شما متوجه می‌شود که این رفتار بهترین راه برای جلب نظر شماست و از این راه می‌گوید: «نگاه کن، من هم هستم.» رفته رفته جیغ کشیدن برای ارتباط و رسیدن به آنچه می‌خواهد به صورت عادت در می‌‌آید و اگر حتی یک بار برای کوتاه کردن صدایش به خواسته او تن بدهید، او در فریاد زدن مصمم‌تر خواهد شد.

چه باید کرد؟
عصبانی شدن و فریاد کشیدن متقابل کاری از او پیش نمی‌برد بلکه این پیغام را به کودک می‌دهد که هر کس صدایش بلند‌تر باشد، پیروز میدان خواهد بود. قبل از هر اقدامی وضعیت رشدی کودک خود را در نظر بگیرید. تا قبل از ۱۸ ماهگی که کودک به خوبی قادر به بیان کلمات نیست جیغ زدن‌های‌گاه به‌گاه برای بیان احساسات یا به عنوان شیوه‌ای ارتباطی امری طبیعی است. باید صبور باشید و به شوخی یا جدی جیغ زدن‌های فرزندتان را تقویت نکنید. جیغ زدن‌های کودک را تحلیل کنید و ببینید کودک شما در چه زمانی، به چه دلیل و به چه اندازه جیغ می‌کشد، با رفع این موقعیت‌ها جیغ زدن‌های او را به حداقل برسانید تا کم‌کم این رفتار از سرش بیفتد. مهارت‌های ارتباطی خود را با کودک‌تان افزایش دهید، وقت بیشتری با کودک بگذرانید و او را سرگرم کرده و به او یاد بدهید با استفاده از کلمات ساده خواسته‌هایش را بیان کند تا در برابر ناتوانی شما از فهمیدن آنچه می‌خواهد، مجبور به جیغ کشیدن نباشد. جیغ‌های‌گاه‌به‌گاه و اتفاقی او را نادیده بگیرید و قراری با او بگذارید، وقتی او جیغ می‌کشد گوش‌تان درد گرفته و دیگر صدایش را نمی‌شنوید! جیغ زدن را دراو تقویت نکنید و مقابل جیغ‌هایش تسلیم نشوید، چون تنها یک بار تسلیم شدن کافی است تا او بفهمد هر چه بیشتر جیغ بزند وضعیت به نفع او به پایان می‌رسد. به خواسته‌های معقول او اهمیت بدهید تا فرق خواسته‌های بجا و نابجا را درک کند. برای کم کردن جیغ کشیدن‌ها در مکان‌های عمومی می‌توانید یک بازی ابداع کنید، در خانه بازی جیغ و پچ پچ را با هیجان هر چه بیشتر با او تمرین کنید، به این صورت که گاهی در خلال بازی به او اجازه بدهید بلند حرف بزند و بعد با یک «استپ» و «حالا پچ پچ» از او بخواهید تا با صدای خیلی آرام حرف بزند. وقتی به این بازی عادت کرد شما می‌توانید از عبارت «حالا پچ پچ» در مکان‌های عمومی و زمانی‌که نزدیک به جیغ زدن است استفاده کنید. او که لذت بازی خانه را به یاد دارد حتما صدایش را کوتاه خواهد کرد و با شما همراهی می‌کند. بازی دیگر، صدای حیوانات است. مثلا بگویید «اوه الان صدات مثل یه بچه شیر شده، بذار ببینم می‌تونی مثل یه گربه کوچولو حرف بزنی؟» اگر همچنان کودک شما جیغ می‌کشد بهتر است به او اعتنا نکنید یا چشم در چشم او بدوزید و بگویید «وقتی جیغ می‌زنی منظورت را نمی‌فهمم، می‌شه بگی صدای عادی‌ات کجا رفته؟» و اگر نتوانست منظورش را بیان کند، سعی کنید خودتان حدس بزنید که چه چیزی می‌خواهد؛ مثلا «شکلات می‌خوای؟ شکلات رو می‌تونی بعد غذا بخوری، ولی الان برات یه اسنک خوشمزه میارم!»
تلاش کنید به هر نحوی صدایش را پایین بیاورید. صبور باشید، حواسش را پرت کنید یا اگر خواسته نامعقولی دارد انتخاب دیگری به او بدهید.

چرا کودکم همه چیز را پرت می‌کند؟
بیشتر نوزادان از ۶ ماهگی پرت کردن اشیا را یاد می‌گیرند، معمولا این کار و این‌که ببینند چه اتفاقی بعد از آن می‌افتد تفریحی سرگرم‌کننده و لذت‌بخش برای آنهاست. این رفتار طبیعی است و نوزاد با این کار در حال کشف دنیای اطراف و علت و معلول‌هاست و به تقویت و رشد پنج جنبه حسی‌اش کمک می‌کند. او از مهارت‌های دستی‌اش کمک می‌گیرد و بعد با باز کردن انگشتان و هماهنگی حس بینایی و حرکت دست، شی را پرت می‌کند، معمولا نوزادان تا ۱۸ ماهگی علاقه زیادی به تمرین این مهارت جدید دارند و یاد می‌گیرند چیزی را که پرت می‌کنند به سمت پایین سقوط می‌کند. در واقع با این کار کودک در حال بررسی نیروی جاذبه است، اگرچه شاید درک درستی از آن نداشته باشد اما نتیجه و اثر آن را به خوبی متوجه می‌شود. او مهارت پرت کردن را با وسایل مختلف امتحان می‌کند تا ببیند چه بلایی سر هرکدام می‌آید، مثلا می‌فهمد وقتی توپ پرت می‌شود نتیجه با پرتاب یک آلو فرق دارد. ممکن است کم‌کم پرت کردن اشیا به صورت یک عادت و برای بیان خشم مورد استفاده قرار بگیرد و کودک شما هنگامی که عصبانی می‌شود هر آنچه دم دستش باشد را پرت کند. اگر در پاسخ به پرتاب کردن، عکس‌العمل تندی نشان ندهید معمولا این رفتار‌ها هم می‌گذرند و پرتاب کردن در مرحله یادگیری باقی مانده و کودک شما از آن به عنوان وسیله‌ای برای ابراز خشم استفاده نخواهد کرد.

چه باید کرد؟
کودک پرتاب کردن اشیا را به صورت آزمایشی شروع می‌کند و اگر شما سریع وسیله را بردارید و به او بدهید این کار به زودی به صورت یک بازی در می‌آید. ابتدا پرتاب کردن را به عنوان یک رفتار یادگیری در نظر بگیرید و به آن توجه نکنید، چون در غیر این صورت این رفتار را تقویت کرده و در جهت منفی سوق خواهید داد. متوقف کردن نوزاد در سنین پایین از پرت کردن اجسام بی‌فایده است، در عوض به او نشان دهید چه چیزهایی را می‌تواند پرت کند و چه مکانی برای این بازی آموزنده مناسب است و تنها در صورتی وارد عمل شوید که کودک‌تان در حال پرت کردن چیزی است که خطر دارد و ممکن است به خودش یا دیگران آسیب بزند. انتخاب‌هایی به او بدهید که در مکان و زمان مناسب پرتاب کردن‌شان ضرر چندانی ندارد، مثلا در خانه توپ کوچکی در اختیارش بگذارید یا یک بالشت نرم و سبک یا در بیرون یک مشت سنگ برای پرتاب کردن در رودخانه تا او با آن‌ها غریزه پرتاب کردن را ارضا کند. باید این پیغام را به کودک بدهید که پرتاب کردن مشکلی ندارد به شرطی که شی درستی برای پرتاب کردن انتخاب شود. اگر کودک وسیله‌ای غیرمجاز را برای پرتاب کردن برداشت (مثلا کنترل تلویزیون) با آرامش آن را از دستش بگیرید و بگویید «این برای پرت کردن نیست» و توپی به دستش بدهید و بگویید «به جاش این رو پرت کن.»

پرتاب کردن‌هایی که از روی خشم و عصبانیت رخ می‌دهد را نادیده بگیرید، چرا که اگر کودک بفهمد به وسیله این رفتار می‌تواند نظر شما را جلب کند آن را بار‌ها و بار‌ها تکرار خواهد کرد. در عوض به او بگویید «اگر عصبانی هستی بهتره حرف بزنی، اینجوری من بهتر می‌فهمم مشکلت چیه.» به روش‌های مختلف او را به استفاده از کلمات و بیان احساساتش تشویق کنید. اگر کودک شما با پرتاب کردن مثلا یک مکعب چوبی در حال آسیب رساندن به کودک دیگری است، با‌‌ همان آرامش او را منع کرده و بگویید «این کار خطرناکه» و به طور موقت از روش محرومیت استفاده کنید که بسته به سن کودک از ۳۰ ثانیه تا چند دقیقه می‌تواند باشد. مراقب تن صدای‌تان باشید، هیچ اشکالی ندارد اگر با تن صدا و لحن‌تان به کودک بفهمانید که از این کار او ناراحت شدید اما هرگز عصبانیت را در صدای‌تان نشان ندهید. اسباب‌بازی‌هایی که برای پرتاب کردن خطرناک هستند را به پایه صندلی با نخ کوتاه ببندید و در عوض وسایلی که خطری ندارند را در کنار آن‌ها آزاد بگذارید تا کودک با امتحان بفهمد چه وسایلی را نمی‌تواند پرت کند. قاطع باشید و با صدایی روشن و آرام اما بدون عصبانیت کودک را از پرت کردن اشیا منع کنید. بعد از هر بار پرت کردن وسایل را جمع نکنید و برای مرتب کردن از خود او کمک بگیرید. این کار را به یک بازی تبدیل کنید، با او چهارزانو روی زمین بنشینید و بگویید «ببینم حالا کی برنده می‌شه؟ کی می‌تونه زود‌تر اینا رو جمع کنه؟» برای بچه‌های بزرگ‌تر از روش هشدار استفاده کنید، اگر چیزی را پرت کرد، بار اول به او برگردانید ولی بگویید: «اگر دوباره پرتش کنی، برای مدتی مال من می‌شه» و بعد اگر دوباره این اتفاق افتاد برای مدتی وسیله مورد نظر را برای خودتان نگه دارید و اگر باز تکرار شد مدت زمان را اضافه کرده و حتی در طول روز کودک را از آن وسیله محروم کنید.

چرا کودکم دروغ می‌گوید؟
همه ما گاهی ممکن است دروغ بگوییم و با تغییر واقعیت سعی در توجیه رفتار‌های‌مان داریم، اما اگر دروغ کوچکی از کودکان‌مان بشنویم به شدت آزرده شده و عصبانی می‌شویم، اما حقیقت این است که تا ۳ یا ۴ سالگی کودکان واقعا نمی‌دانند دروغ چیست و تشخیص مرز بین واقعیت و خیال برای‌شان مشکل است. در این سنین دروغگویی با سنین بالا‌تر متفاوت است، کودکان در دوره نوپایی واقعا دروغ نمی‌گویند بلکه آنچه ما از آن‌ها می‌شنویم و دروغ می‌نامیم ممکن است دلایل مختلفی داشته باشد؛ اول اینکه ممکن است آن‌ها در این سن قوه تخیل قوی داشته باشند و در واقع در دنیای آن‌ها واقعیت و تخیل در هم تنیده و ممکن است کودک هر آنچه به ذهنش می‌رسد به زبان بیاورد. خلق داستان‌های تخیلی و به ظاهر دروغین توسط یک کودک 3-2 ساله نمایانگر قدرت خلاقیت ذهن کودک است. دلیل دیگر می‌تواند فراموشی باشد. وقتی کودک ۲ ساله روی دیوار خط خطی کرده و بعد می‌گوید که کار او نیست، دروغ نمی‌گوید. او واقعا به یاد نمی‌آورد که این کار را کرده باشد یا برای او مهم نیست که چه کسی عروسکش را برداشته، تنها چیزی که می‌داند این است که آن عروسک را می‌خواهد و ممکن است اولین اسمی که به ذهنش می‌آید را به زبان بیاورد، او دروغ نمی‌گوید، فقط حافظه کوتاهی دارد و به خوبی نمی‌تواند وقایع را به خاطر بسپارد. دلیل سوم چیزی است که در علم روان‌شناسی کودک از آن به عنوان «سندرم فرشته» یاد می‌کنند. کودکان تا 4 سالگی بر اساس خشنودی والدین‌شان رفتار می‌کنند، یعنی هر کاری که مادر و پدر را خوشحال کند خوب است و هر کاری که آن‌ها را عصبانی کند بد. بنابراین هیچ تعجب نکنید اگر کودک‌تان با لب و دهان آغشته به مربا مستقیم به شما نگاه کند و بگوید اصلا روحش از وجود مربا خبر ندارد، یا مثلا کودک فکر می‌کند اگر به مادر بگوید شیشه شیر را زمین ریخته مادرش عصبانی می‌شود پس بهتر است بگوید که او شیر را زمین نریخته یا شاید تقصیر را گردن دوست خیالی‌اش بیندازد. او دروغ به معنای واقعی دروغ را نمی‌شناسد بلکه تنها سعی دارد طوری رفتار کند که والدینش خشنود باشند. تا حدود ۷ سالگی کودکان واقعا دروغ را نمی‌شناسند و مرز بین حقیقت، دروغ و افسانه برایشان بی‌معنی است و از این سن به بعد است که با تشخیص بد بودن این رفتار، دروغگویی می‌تواند به یک ویژگی شخصیتی تبدیل شود.

چه باید کرد؟
مطمئنا شما نمی‌خواهید دروغگویی را در فرزندتان تقویت کنید، پس بهتر است با این رفتارهای او که تا ۴ سالگی طبیعی است منطقی برخورد کنید. به او اجازه بدهید داستان‌پردازی کند و بعد با بیانی ساده مرز بین واقعیت و تخیل را مشخص کنید. حتی زمانی‌که برایش قصه می‌خوانید یا کارتون می‌بیند هم می‌توانید این کار را بکنید و مثلا به او بگویید خیلی از وقایعی که در کارتون می‌بیند امکان وقوع ندارد، مثلا یک سگ نمی‌تواند زیر غلتک برود و مثل کاغذ پهن شود و دوباره به حالت اول برگردد یا اینکه سوپرمن اگرچه در کارتون‌ها و افسانه‌ها وجود دارد ولی انسان واقعی قادر به پرواز کردن نیست. با عکس‌العمل‌های تند باعث دروغگویی کودک نشوید. وقتی با لحن تهاجمی از کودک درباره کار بدش توضیح می‌خواهید در حقیقت کودک را به سمت دروغ گفتن سوق می‌دهید، چرا که او از روی ترس از راستگویی یا برای رهایی از تنبیه و مجازات دروغ گفتن را انتخاب می‌کند. در این شرایط حتی راستگو‌ترین کودکان هم دروغ می‌گویند و هر قدر ترس از مجازات بیشتر باشد، اصرار کودک در دروغ بیشتر خواهد بود. هیچ وقت کودک را متهم نکنید و به جای سوال‌های مستقیم بهتر است در لفافه حرف بزنید تا کودک به جای انکار دست به اعتراف بزند، مثلا «نمی‌دونم کی این شیشه شیر رو زمین ریخته! کاش بیاد و کمک‌ام کنه با هم تمیزش کنیم!» استفاده از جملات خبری هم کارآمد‌تر از توضیح خواستن‌های پی‌درپی است. مثلا به جای اینکه با لحن تهاجمی از کودک بپرسید «کی این شیشه شیر رو زمین ریخته؟ تو بودی؟» بهتر است جمله خبری به کار برده و این گونه موضوع را مطرح کنید که «از دستت ناراحت شدم، چون مواظب نبودی و شیشه شیر رو انداختی زمین!» قوانین خشک و سخت و تکالیف سنگین و توقع بیش از حد از کودک 4-3 ساله را در خانه فراموش کنید، چون ممکن است کودک شما را سردرگم کرده و نتواند آن‌ها را دنبال کند و برای این‌که شما را ناامید نکرده باشد دست به دامن دروغ بشود. تنبیه و پاداش مجزایی برای دروغگویی و راستگویی در نظر بگیرید، اما تنبیه نباید آنقدر شدید باشد که برای رهایی از آن کودک دروغ بگوید. برای جلوگیری از دروغگویی کودک، الگوی رفتاری خوبی برای او باشید. کودکان بسیاری از آموزش‌ها را به صورت تقلیدی از اطرافیان یاد می‌گیرند و والدین نخستین کسانی هستند که کودک از آن‌ها تقلید می‌کند.

چرا کودکم گاز می‌گیرد؟
گاز گرفتن رفتاری عادی و طبیعی در کودکان زیر ۳ سال و بخشی معمول از رشد دوران اولیه کودکی است. معمولا تا 3 سالگی بیشتر کودکان اطرافیان خود را حداقل یک بار گاز گرفته‌اند. این گاز گرفتن‌ها عمدی و آگاهانه نیست و می‌تواند بسته به سن کودک دلایل مختلفی داشته باشد. نوزادان تا 7 ماهگی که لثه‌های متورم و ناراحت دارند برای ارضای حس خارش لثه، معمولا گاز می‌گیرند. تا ۱۴ ماهگی گاز گرفتن ابزاری برای بیان هیجان است. کودک همچنین در این سن رابطه علت و معلولی را کشف می‌کند و گاز می‌گیرد تا ببیند این عمل او، عکس‌العملی به همراه دارد یا خیر. از ۱۵ تا ۳۶ ماهگی گاز گرفتن به واکنشی نسبت به ناراحتی و خشم و ضعف و ناتوانی تبدیل می‌شود و اغلب در این سن کودکان دیگر مورد هدف قرار می‌گیرند. اگر یک کودک ۳ ساله احساس کند در تنگنا یا در معرض آسیب قرار گرفته یا خشمگین شده باشد و توان بیان احساسات‌شان اعم از ضعف، ترس، عجز و... را نداشته باشد، با گاز گرفتن احساساتش را تخلیه می‌کند. گاهی ممکن است تغییر یک وضعیت، مثل تولد نوزاد جدید، تغییر خانه، تغییر مهد و ... کودک را در شرایط روحی نامناسبی قرار داده باشد و او رفتار متجاوزانه‌ای مانند گاز گرفتن از خود نشان دهد. گاهی هم برای ابراز ناصحیح دوست داشتن، کودکان اطرافیان‌شان را گاز می‌گیرند. معمولا این گاز گرفتن‌ها آسیب جدی به همراه ندارند، اما بعد از 3 سالگی است که اگر این رفتار تکرار شود نیاز به توجه و درمان دارد، اگر چه گاز گرفتن بعد‌ها منجر به مشکلات رفتاری نمی‌شود، اما ممکن است کودکان را دچار مشکلات عاطفی کند، چرا که کودکانی که گاز می‌گیرند از نظر اجتماعی پذیرفتنی نیستند و مطمئنا شما هم دوست ندارید کودک‌تان با بچه‌ای بازی کند که مدام گاز می‌گیرد.

چه باید کرد؟
کودک باید رفته رفته یاد بگیرد گاز گرفتن در هر شرایطی رفتار صحیح و قابل قبولی نیست و شما باید پیش از این‌که کنترل این رفتار از دست‌تان خارج شود به اصلاح آن بپردازید. بهتر است از‌‌ همان ابتدا با ملایمت جلوی گاز گرفتن‌های نوزادتان را بگیرید، برای این کار از جملات ساده و با لحنی قاطع استفاده کنید مثل « گاز گرفتن ممنوع » و برای چند ثانیه کوتاه کودک را از کاری که می‌کرد، محروم کنید. از یک و نیم سالگی به بالا قبل از هر اقدامی سعی کنید با بررسی رفتارهای کودک علت آن را بفهمید و ببینید چه شرایطی کودک را در این وضعیت قرار داده؛ عصبانیت، خشم، ناتوانی، دفاع، درخواست توجه و... آرامش خودتان را حفظ کنید و عکس‌العمل تند نشان ندهید، چون تنبیه شدید او را متهاجم‌تر و پرخاشگر‌تر می‌کند. با او گرم و دوستانه، اما جدی برخورد کنید تا احساس امنیت کند. شاید بخواهد دلیل رفتارش را برای‌تان توضیح دهد. عکس‌العمل تند شما مانع اعتراف او می‌شود. می‌توانید با بیان نتیجه کار، کودک را تحت تاثیر قرار دهید. با او صحبت کنید، مفهوم درد را برایش توضیح دهید و بگویید این کار او باعث ناراحتی و آزار دیگران می‌شود. او را تشویق کنید تا با بیان ساده احساساتش را بازگو کند یا اگر هنوز قادر به درست حرف زدن نیست با ایما و اشاره و حالت چهره احساسش را نشان دهد.

چرا کودکم ناخن‌هایش را می‌جود؟
ناخن جویدن یکی از اختلالات و واکنش‌های روانی است که معمولا ممکن است از 3-2سالگی آغاز شود. اگرچه بیشتر افراد فکر می‌کنند جویدن ناخن یک واکنشی عصبی است، اما می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد. این عمل به طور ناخودآگاه صورت می‌گیرد و کودک متوجه آن نیست. ناخن جویدن علاوه بر این‌که عادت بدی است، بدشکلی انگشتان دست را هم به دنبال دارد و اگر در‌‌ همان سنین کودکی درمان نشود ممکن است تا دوران نوجوانی و حتی بزرگسالی هم ادامه پیدا کند. یکی از علل جویدن ناخن‌ها در کودکان هیجانات و اضطراب‌ها و استرس‌های درونی است. گاهی هم کودک این عمل را از روی عادت یا برای ابراز دلخوری‌ها، دلواپسی‌ها یا احساس ناامنی یا جلب توجه انجام می‌دهد. این رفتار می‌تواند از روی تقلید هم باشد، چنانچه یکی از والدین عادت به ناخن جویدن داشته باشد، احتمال آن‌که کودک آن‌ها نیز به این عادت مبتلا شود زیاد است. معمولا ناخن جویدن خود به خود رفع می‌شود. اما ممکن است به صورت عادت هم درآمده و در کودک باقی بماند. ناخن جویدن از هر نوع که باشد باید اول علتش را پیدا کرده و با آرامش تلاش کنید تا از سر کودک بیفتد.

چه باید کرد؟
ممکن است اولین باری که ببینید کودک‌تان در حال جویدن ناخن‌هایش است عصبانی یا ناامید شوید. فراموش نکنید که این عمل ناخودآگاه است و کودک متوجه آن نیست. بنابراین با آرامش و قبل از این‌که به یک عادت ریشه‌دار تبدیل شود برنامه‌ای برای پیشگیری و ترک این عادت ترتیب بدهید. اول از همه علت را جست‌وجو کنید، ترس، عادت، استرس یا رفع کسالت و کنجکاوی؟ در رفتار کودک دقت کرده و ببینید در چه زمان‌هایی دستانش را به طرف دهانش می‌برد، بعد محرک را رفع کنید و با تغییر شرایط یا پرت کردن حواس کودک و جایگزین کردن یک فعالیت دیگر جلوی این کار را بگیرید. مثلا به محض این‌که کودک دستش را به دهانش برد کاغذ و مدادی در اختیارش بگذارید تا نقاشی کند یا خمیر بازی یا عروسک انگشتی به او بدهید تا سرگرم شود. کوتاه کردن ناخن‌ها هم کمک بزرگی به پیشگیری از این عادت می‌کند. هرگز به خاطر این کار کودک‌تان را سرزنش یا تنبیه نکنید چون هرگونه برخورد تند استرس بیشتری برای کودک ایجاد کرده و این عادت را افزایش می‌دهد. تمجید و تحسین را از یاد نبرید. زمانی‌که کودک‌تان کار خوبی با دست‌هایش انجام می‌دهد او را تشویق کرده و بگویید که چقدر از این‌که ناخن‌هایش را نمی‌جود، خوشحال هستید. شاید فکر کنید بستن یا مالیدن داروهای تلخ کننده کمکی به ترک این عادت بکند، اما این روش‌ها برای کودکان زیر ۴ سال توصیه نمی‌شود چون کودک در این سن به طور ناخودآگاه ناخن می‌جود و درک درستی از کاری که می‌کند ندارد و تلخ کردن ناخن‌ها برایش حکم تنبیه دارد و موثر نخواهد بود، مگر از روی اجبار. ممکن است این عادت در جا و مکانی دیگر دوباره بروز کند. برای کودکان بزرگ‌تر (مثلا ۴ سال به بالا) بهتر است راه گفت‌وگو را در پیش بگیرید. کودک ۴ ساله دیگر قدرت درک یک سری مفاهیم را دارد. پس او را از عواقب ناخن جویدن آگاه کنید و تاکید کنید که با این کار سر انگشتانش زشت و زمخت می‌شوند. آینه‌ای مقابلش بگذارید تا هنگام جویدن ناخن‌ها خودش را در آن ببیند، تاثیر این روش بر برخی کودکان برای ترک این عادت شگفت‌انگیز خواهد بود و آگاهی کودک را از این رفتار بالا می‌برد. از دست‌های کودک عکس بگیرید و با او به مقایسه عکس‌ها بنشینید تا آثار مخرب ناخن جویدن را خودش هم لمس کند. فراموش نکنید که عادت ناخن جویدن یک شبه از بین نمی‌رود و احتیاج به زمان دارد پس صبور باشید و با حوصله کودک را در این راه همراهی کنید.

چرا کودکم جایش را خیس می‌کند؟
اکثر کودکان ۲ تا ۳ ساله دیگر کنترل ادرار را به خوبی یاد گرفته‌اند و بی‌اختیاری ادرار ندارند، اما با این حال حدود ۳۰ درصد کودکان تا 6-5 سالگی ممکن است دچار شب ادراری بشوند و این کاملا طبیعی است و بیماری یا اختلال تلقی نمی‌شود. در طول روند یادگیری استفاده از توالت هم ممکن است شب ادراری بار‌ها و بار‌ها اتفاق بیفتد که غیرطبیعی نیست و مشکلی ایجاد نمی‌کند و به راحتی با مرور زمان برطرف می‌شود. اغلب کودکان تا قبل از ۷ سالگی با این مشکل روبه‌رو هستند. کودک‌تان را به خاطر شب ادراری شرمنده نکنید یا برای جلوگیری از خیس شدن جایش در شب به او فشار نیاورید، چرا که در این صورت کودک فکر می‌کند با مشکلی حل نشدنی روبه‌روست و ممکن است اعتماد به نفسش را از دست بدهد و دچار شرمندگی و افسردگی بشود. شب ادراری می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد، یکی از آن‌ها تکاملی است، ممکن است مثانه کودک شما هنوز آنقدر گنجایش نداشته باشد که بتواند در طول شب ادرار تولید شده را در خود نگه دارد، یا شاید هنوز ماهیچه‌های اسفنکتر که جلوی خروج ادرار را می‌گیرند به قدر کافی تکامل نیافته باشند. دلیل دیگر نوع خواب است، این کودکان معمولا خواب عمیق‌تری نسبت به هم سن و سالان خود دارند، برای همین متوجه پرشدن مثانه‌شان نمی‌شوند و می‌توانند از خواب بلند شده و به دستشویی بروند. عفونت ادراری و تکرر دفع هم می‌تواند علت دیگری باشد، در این صورت معمولا علائم دیگری مانند سوزش و تغییر رنگ ادرار و حتی گاهی تب هم وجود دارد. مشکلات عاطفی و روانی از جمله محرک‌های بیرونی هستند که کودک را دچار شب ادراری می‌کنند. اگر تا قبل از این کودک شما مشکلی در کنترل ادرار در طول شب نداشت و حالا به ناگهان شب‌ها جایش را خیس می‌کند علت را باید در اطراف او و شرایط روحی و روانی‌اش جست‌وجو کنید. تا ۵ سالگی شب ادراری کاملا طبیعی است، بین ۵ تا ۷ سالگی شب ادراری کم‌کم از بین می‌رود و حتی به عقیده برخی پزشکان در این سن تا ۳ بار در هفته طبیعی است. بعد از این سن اگر برطرف نشد لازم است به آن به صورت یک بیماری نگاه کرده و درصدد درمانش باشید.

چه باید کرد؟

پیش از هر اقدامی سن کودک و مدت زمانی که کنترل ادرار را یاد گرفته در نظر بگیرید، از آنجا که شب ادراری می‌تواند دلایل جسمی مانند کوچک بودن مثانه داشته باشد، اول از همه این فاکتور‌ها را بررسی کنید. اگر کودک شما به دفعات جایش را خیس می‌کند او را نزد پزشک ببرید تا حجم مثانه و وضعیت ماهیچه‌های اسفنکتر را بررسی کند. مقدار مایعات مصرفی کودک را از ساعت ۷ شب به بعد کم کرده و قبل از خواب او را به دستشویی ببرید. اگر شب ادراری به دفعات و با سوزش و تغییر رنگ ادرار و تکرر دفع همراه بود آزمایشی برای کنترل عفونت ادراری انجام داده و در صورت نیاز با دریافت آنتی‌بیوتیک این مشکل را حل کنید. با این مشکل مانند یک سرماخوردگی ساده برخورد کنید، هیچ وقت به خاطر آن کودک را سرزنش یا تنبیه نکنید، حتی تنبیه لفظی! شب ادراری کودک را برای دیگران بازگو نکنید، این مسئله باید فقط و فقط بین والدین و کودک باقی بماند، نگرانی شما و بازگو کردن آن یا سرزنش کودک فقط باعث طولانی‌تر شدن دوره درمان می‌شود. با ایجاد محیطی آرام می‌توانید به کودک‌تان کمک کنید تا این مشکل زود‌تر حل شود. اگر کودک شما مدتی را بدون این‌که جایش را خیس کند پشت سر گذاشته و دوباره شب ادراری به سراغش آمده یا بعد از شب ادراری با هیجان و گریه از خواب بیدار می‌شود بدانید که از نظر روحی و روانی در شرایط مناسبی نیست. با دقت رفتارهای او و تغییرات اخیر در زندگی خود یا اطرافیان‌تان را مورد بررسی قرار دهید. عوامل هیجان و استرس و اضطراب‌های روزانه کودک را کم کنید و اگر لازم بود از یک روانپزشک کمک بگیرید تا آرامش به ذهن کودک‌تان برگردد. فراموش نکنید که واکنش‌های شما نقش مهمی در روند و طول درمان دارد و البته 99 درصد از کودکانی که شب ادراری دارند با بزرگ‌تر شدن و افزایش سن این مشکل را پشت سر می‌گذارند و در موارد خیلی حاد استفاده از درمان‌های دارویی زیر نظر پزشک برای کنترل هورمون‌های دفع ادرار به حل این مشکل کمک می‌کند.

منبع:http://yaghootekabood2.mihanblog.com

جمعه 31 خرداد 1392 22:55ارسال توسط: یه مامان کوشولو
10 روش برای بارداری سالم

ر طول بارداری برخی از مسایل هستند که همچون شرایط فیزیکی و روحی اهمیت دارند. در کنار همه تغییراتی که در طول بارداری تجربه می کنید، سلامت شما و فرزندتان به توجه شما و نوع خوراکی هایی که میل می کنید بستگی مستقیم دارد. وقتی متوجه می شوید همه اعمال و خوراکی های شما تاثیر مستقیم روی جنین دارد، با احتیاط بیشتری غذاهای خود را انتخاب خواهید کرد.
در کنار همه این نگرانی ها، 9 ماه بارداری مملو از تجربه های مختلفی همچون لذت و ترس است. در این دوران باید ورزش های مخصوص انجام دهید و مواد غذایی مضر همچون قهوه را کنار بگذارید.
اگر قصد باردار شدن دارید بد نیست 10 موردی که در ادامه توضیح داده ایم را با دقت مطالعه کنید.
10. آماده شدن
آمادگی برای بچه دار شدن باید دست کم از سه ماه قبل آغاز شود. چرا اینقدر زود؟ هرچه شما سالم تر باشید، فرزند سالم تری به دنیا خواهید آورد.
ملاقات با دکتر زنان نخستین قدم برای بارداری سالم است. در این ملاقات باید سوابق پزشکی خانوادگی خود و همسرتان و داروهایی که در حال حاضر مصرف می کنید را به پزشک بگویید. پزشک زنان باید مطمئن شود که شما واکسن های خود، مخصوصا سرخچه و آبله مرغان را به موقع زده اید. زیرا این واکسن ها، ویروس های ضعیف شده هستند و نمی توان در دوران بارداری آنها را تزریق کرد.
باید آمادگی لازم برای یکسری تغییرات در زندگی روزانه خود را داشته باشید. اگر گربه دارید سعی کنید ظرف شن او را دیگر شما تمیز نکنید. در مدفوع گربه ها انگل وجود دارد که می تواند منجر به بیماری توکسوپلاسموز شود که برای جنین در حال رشد خطر مرگ دارد. به همین دلیل باید هنگام گلکاری و باغبانی نیز حتما دستکش دست خود و از خوردن گوشت های نیم پز نیز خودداری کنید.
در طول بارداری باید قرص های ویتامین مصرف کنید. باید حداقل یک ماه پیش از بارداری، روزانه 400 میکروگرم اسید فولیک به بدن خود برسانید.
پیش از بارداری حتما به دندانپزشکی مراجعه کنید تا مطمئن شوید مشکل دندان و لثه ندارید. برخی از شواهد نشان می دهند بیماری های دهان و دندان می تواند به تولد نوزاد با وزن کم منجر شود.
9. کنار گذاشتن داروها
در دوران بارداری نمی توانید به راحتی گذشته داروهای مسکن همچون ایبوپروفن برای سردردهای خود مصرف کنید. هر چیزی که می خورید، حتی دارو، بر رشد کودک شما تاثیر می گذارد. هنگامی که دارویی وارد جریان خون شما می شود از جفت می گذرد و وارد سیستم بدن کودک می شود.

بارداری سالم,دوران باردای,مراقبت های دوران بارداری

کدام داروها در طول بارداری بی خطر هستند؟ به این پرسش نمی توان پاسخ صریحی دارد. پزشک می تواند به شما کمک کند که چه داروهایی را در طول بارداری مصرف کنید. اگر تصور می کنید که داروهای گیاهی یا درمان های خانگی می تواند امن تر باشد، حتما به خاطر داشته باشید که آنها نیز از طریق جفت به جنین می رسند و روی رشد کودک شما تاثیر مستقیم دارند. بنابراین، اگر مطمئن نیستید کاری انجام ندهید و ابتدا از پزشک خود مشاوره بگیرید.
8. خوردن سبزیجات
در دوران بارداری هر چه می خورید و می آشامید، منبع تغذیه جنین شماست. بنابراین، یخچال خود را از مواد غذایی سالم و پرانرژی و خوراکی هایی که سرشار از ویتامین های B6، B12، آهن، کلسیم و اسید فولیک هستند، استفاده کنید.
موز و همه دانه های خوراکی مملو از ویتامین B6 هستند و باعث افزایش گلبول های قرمز خون می شوند. سیب زمینی شیرین ویتامین آ دارد و برای رشد استخوان ها بسیار مفید است. اسفناج و ماهی سالمون سرشار از کلسیم هستند و از پوکی استخوان زن باردار جلوگیری می کنند و باعث تراکم بیشتر استخوان های جنین می شوند.
به هیچ وجه تصور نکنید با خوردن قرص های ویتامین همه ویتامین های بدن شما کامل می شوند. باید از مواد خوراکی واقعی نیز برای ویتامین رسانی به بدن خود نیز استفاده کنید.
7. از مواد خطرناک دوری کنید
در دوران بارداری باید از خوراکی ها و مواد غذایی سمی و خطرناک پرهیز کنید. بسیاری از مواد سمی در غذاهایی که به طور روزانه مصرف می کنیم، پنهان هستند. باید از خوردن غذاهایی که حاوی باکتری لیستریا یا باکتری هایی که می توانند از جفت عبور کنند، خودداری کنید. این باکتری ها می توانند منجر به سقط جنین شوند. مگر پنیرهایی که خودتان با شیر هموژنیزه تهیه می کنید، پنیرهای سفید فرانسوی همچون بری و کاممبر و پنیر فتا جزو مواد غذایی مضر هستند. تخم مرغ ، ماهی، گوشت مرغ و گوشت قرمز نیز نباید به صورت خام یا نیم پز مصرف شود.
برخی از غذاهای دریایی شامل مقادیر زیادی جیوه هستند که باید در دوران بارداری از مصرف آنها پرهیز کرد. در این دوران همچنین باید سیگار را ترک کنید. نوشیدن قهوه در دوران بارداری بحث های مختلفی دارد. برخی معتقد هستند که چون جریان خون جنین را افزایش می دهد پس مضر نیست. البته باید به مقدار بسیار کم مصرف شود.
6. تسلیم ویار شدن
تعدادی از خانم ها ویار ترشی، بستنی و ... دارند و کاملا نرمال است. اما پیش از آنکه بر اساس هوس های خود پیش بروید به رشد کودکتان بیندیشید. خوردن چیزهایی که برای آن ویار دارید بد نیست اما اگر حد تعادل را نگهدارید.
گاهی هوس کردن می تواند در نتیجه کمبود بدن برای آن ماده غذایی باشد. اما گاهی هم اینگونه نیست. خانومی که مکعب های یخ را گاز می زند، ممکن است کم خونی داشته باشد و یخ به هیچ وجه آن را درمان نمی کند.
به طور کلی، ویار مساله خطرناکی در دوران بارداری نیست. اما اگر هوس مواد غیرخوراکی را داشته باشید، حتما مضر و خطرناک است. برخی ازخانم ها هوس گچ، زغال، خمیردندان، خاک و ... دارند که در واقع نشانه های «پیکا» است. خوردن این مواد برای بدن شما و جنین شما ضرر دارد زیرا حاوی انگل و مواد سمی هستند و باعث می شود تا بدن شما و جنین مواد مغذی غذاها را به راحتی جذب نکند.
5. تحرک داشته باشید
در دوران بارداری خود ورزش کنید. روزانه 30 دقیقه ورزش در دوران بارداری می تواند به کاهش دردهای کمر و یبوست – دو بیماری رایج بارداری – کمک کند. ورزش همچنین کمک می کند خواب راحت و احساسات بهتری داشته باشید.
ورزش در بارداری همچنین موجب کاهش درد زایمان می شود و می توانید امید داشته باشید پس از زایمان دوباره به وضعیت قبل باز می گردید. ورزش های هوازی در کم کردن دل به هم خوردگی های دوران بارداری هنگام صبح نقش موثری دارند.
برخی ورزش ها همچون پیاده روی، یوگا، شنا و ایروبیک های سبک بسیار خوب هستند.
4. زیاده روی نکنید
وقتی باردار هستید، زندگی به هیچ وجه نمی ایستد. زمانیکه با خستگی های سه ماهه نخست در حال جنگ هستید، ممکن است احساس کنید می توانید دنیا را بگیرید. بعلاوه، اشتیاق زیادی نیز برای انجام همه کارها دارید. شاید این انگیزه ای شود تا کارهای عقب افتاده خود را انجام دهید. خوبی مشغول بودن ذهن و بدن این است که از عصبانیت های دوران بارداری کاسته می شود.

بارداری سالم,دوران باردای,مراقبت های دوران بارداری

انجام اینگونه کارهای اضافه بر سازمان در خانه یا محل کار هیچ ضرری ندارند. مهم این است که بدانید چه زمانی در آستانه زیاده روی – روحی و جسمی - قرار دارید. اگر احساس گیجی یا ضعف کردید، دست نگه دارید و استراحت کنید. این زمانی است که بدن شما به اکسیژن بیشتری نیاز دارد زیرا نمی تواند به این ترتیب به کار خود ادامه دهد.
در این گونه موارد دمیدن و فوت کردن می تواند کمک کننده باشد. البته عدم توانایی در نفس کشیدن مقوله جداگانه ای است. اما اگر خسته شدید و ضربان قلب شما بالای 140 بار در دقیقه رسید، حتما به خود استراحت دهید تا تپش های قلب طبیعی شوند.
3. راحت بخوابید
خستگی بارداری در سه ماهه دوم تا مدتی ازبین می رود و دوباره در سه ماهه سوم باز می گردد که اصولا با خشم هم همراه است. شما باید در طول روز بین 8 تا 9 ساعت بخوابید تا انرژی لازم را در طول روز داشته باشید. خوب است اگر پس از ناهار نیز حدود 20 دقیقه چرت بزنید.
اگر عادت دارید روی شکم خود بخوابید، باید در دوران بارداری آن را تغییر دهید. دراز کشیدن روی پهلوی چپ باعث افزایش جریان خون شما و جنین می شود. سعی کنید یک متکا بین زانوهای خود بگذارید و متکایی نیز کنار شکمتان بگذارید تا راحت تر بخوابید.
اگر به هر دلیلی شب خواب راحتی نداشتید، سعی کنید در طول روز کمبود خواب خود را جبران کنید. چرت زدن هنگام ناهار یا بعد از کار می تواند در آرامش ذهن شما موثر باشد. با این کار، شب هم راحت تر می خوابید.
2. شکایت نکردن
در طول بارداری ناراحتی هایی همچون سوزش معده بسیار اذیت کننده هستند. سوزش معده ممکن است در هر دوره ای از بارداری سراغ شما بیاید اما وقتی شکمتان بزرگ تر شود، احتمال این ناراحتی نیز بیشتر خواهد شد. افزایش هورمون پرژسترون باعث به تاخیر افتادن روند گوارش و هضم غذا می شود و شل شدن دریچه ای می شود که مانع از ورود اسید معده به مری می شود.
برای مبارزه با سوزش معده بهتر است لقمه های کوچک بردارید و یک ساعت از اتمام غذا دراز نکشید. اگر هنگام شب دچار سوزش معده شدید، با استفاده از یک بالشت سر خود را بالاتر بگذارید و به حالت لمیده بخوابید. استفاده از داروهای مسکن سوزش معده در دوران بارداری ضرری ندارند اما برای اطمینان حتما با پزشک خود مشورت کنید.
گرفتگی پاها در سه ماهه دوم و سوم بسیار آزار دهنده است. دلایل مختلفی برای افزایش این درد وجود دارد از جمله باید به کم آبی کودک اشاره کرد که منجر به ایجاد فشار در اعصاب نخاعی می شود. البته خبر خوب این است که با کمی پیشگیری می توانید از بروز این دردها جلوگیری کنید. کشیدن پاها پیشگیری خوبی است اما انگشتان پای خود را نکشید زیرا منجر به گرفتگی عضلات می شود. ورزش کردن، مخصوصا پیاده روی و همچنین ماساژ دادن پاها و گرم نگه داشتن آنها نیز در پیشگیری این ناراحتی ها موثر هستند.
1. کم کردن استرس
9 ماه انتظار هنگامی که برای دیدن نوزاد خود اشتیاق دارید، بسیار طولانی به نظر می رسد. اضطراب شما در مورد بارداری و تولد نوزاد، کارهای خانه و محل کار تاثیر مستقیم روی رشد جنین دارد. استرس زیاد می تواند منجر به دردهای زایمان زودهنگام شود زیرا باعث ترشح هورمون های انقباض می شود. اضطراب های شدید منجر به ضعیف شدن سیستم ایمنی بدون شما و کم شدن وزن جنین می شود.
اینکه چه میزان استرس زیاد نامیده می شود کار ساده ای نیست. اما در برخی از خانم ها اجرای کارهایی که موعد مقرر دارند، پر از استرس است. اگر بیشتر اوقات دلواپس، گیج یا در حال گریه هستید باید از یک مشاور خوب کمک بگیرید. باید بیاموزید چگونه با نگرانی های خود کنار بیایید.

منبع:bartarinha.ir



جمعه 31 خرداد 1392 18:59ارسال توسط: یه مامان کوشولو
آیا میدانید تهوع بارداری نشانه هوش بالای جنین است !

به نظر می رسد تهوع صبحگاهی در دوران بارداری ناشی از وضعیت هورمونی بدن مادر بوده و هوش کودک را تحت تاثیر قرار می دهد.
حالت تهوع به ویژه در صبحگاه یکی از علایم اولیه بارداری است. این حالت ناخوشایند که ویار نام دارد، در اغلب خانم های باردار مشاهده می شود.
این اختلال گرچه مشکلاتی را برای مادر باردار ایجاد می کند، اما می تواند نشانه ضریب هوشی بالا در فرزندی باشد که او در راه دارد.
محققان بیمارستان کودکان در تورنتو (کانادا) نشان دادند تهوع صبحگاهی در دوران بارداری نشانه خوبی بوده و هوش بالای جنین را به اثبات می رساند.
برای انجام این مطالعه، پژوهشگران 120 زن را كه در گذشته در دوران بارداری خود تهوع و دل‌آشوبه صبحگاهی را تجربه كرده بودند، انتخاب نموده و پس از آن از كودكان این زنان كه بین 3 تا 7 سال سن داشتند، آزمایشات استانداردی برای ارزیابی بهره هوشی به عمل آوردند.
نتایج این تحقیق نشان داد کودکان مادرانی كه در زمان بارداری ویار صبحگاهی داشتند، نمرات بالاتری كسب کرده و در آزمون های مربوطه موفق تر عمل می کنند.
به نظر می رسد تهوع صبحگاهی در دوران بارداری ناشی از وضعیت هورمونی بدن مادر بوده و هوش کودک را تحت تاثیر قرار می دهد.
8 توصیه به مادران باردار برای تولد بچه های باهوش
شاید باور نکنید اما حتی قبل از اینکه متوجه بارداری خود شوید و آزمایش بارداری بدهید، مغز کودک شما در حال شکل گیری است. لوله های عصبی و ساختمان هایی که برای رشد اعصاب و ستون نخاعی ضروری هستند، در هفته پنجم دوره قاعدگی، پس از اینکه شما متوجه توقف قاعدگی تان شدید، شروع به شکل گیری می کنند.
سپس تکامل مغزی کودک به سرعت ادامه می یابد. به خاطر همین است که شما دراولین هفته های بارداری به شدت احساس خستگی می کنید.
تا حالا به این فکر کرده اید که چگونه می توان از همان زمانی که جنین در شکم مادر است هوش او را افزایش داد؟ پس به توصیه های زیر توجه کنید.
1- چکاپ ها را جدی بگیرید
بهتر است قبل از اینکه تصمیم به بارداری بگیرید، از سلامت کلی خود مطمئن شوید. با انجام آزمایش خون و ادرار می توانید متوجه شوید که در کجای طیف سلامتی هستید. بعد از بارداری هم حتما با مراجعه به پزشک، از سلامت خود و جنین تان مطمئن شوید.
گاهی آزمایش ادرار برای آگاهی از مسمومیت بارداری لازم است. مسمومیت بارداری در صورتی که مورد غفلت واقع شود می تواند سبب زایمان زودرس شود.
اگر به طور پیشرونده شکم تان بزرگ نشود، ممکن است علامتی از این باشد که خون و موادمغذی کافی به جنین نمی رساند و ممکن است شما در معرض خطر مسمومیت بارداری باشید. کودکانی که خیلی زودتر از موعد متولد می شوند ممکن است در معرض خطر عوارض جدی مغزی باشند.
2- با جنین صحبت کنید
محققان معتقدند که جنین در شکم مادرش هر آنچه در دنیای بیرون اتفاق می افتد را می شنود و همه اینها به نوعی روی مغزش تاثیر می گذارد. مطالعات نشان می دهد نوزادان به طرف صدای مادر برمی گردند و این نشان می دهد نه تنها آنها دنیای بیرون را می شنوند، بلکه بین صداهای غریبه و آشنا را هم تمایز قایل می شوند. حتی اگر برایش کتاب نخوانید، وقتی او در رحم مادر لگد می زند و می چرخد، چیزهایی در مورد محیط اطرافش یاد می گیرد و این برای فرآیند یادگیری ضروری است.
همه این تجربه ها رشد و تماس سلول های مغزی را تحریک می کند و تماس سلول های مغزی یعنی آمادگی برای آموختن. پس سعی کنید پس از هفته بیستم بارداری، کتاب برایش تا حس شنوایی او تقویت شود. برایش در پایان روز لالایی بخوانید. این کار هم به خودتان و هم به او آرامش می دهد.
3- آرام و صبور باشید
بارداری دوران پراسترسی است. شاید ممکن باشد کارهای زیادی را در یک دوره کوتاه انجام دهید، بنابراین سعی کنید آرامش خود را حفظ کنید. زندگی بدون استرس نه تنها بارداری را راحت تر می کند بلکه برای کودک متولدنشده تان هم مفید است.
گفته می شود، تولید زیاد هورمون های استرس در بدن مادر می تواند تاثیر منفی روی تکامل جنین داشته باشد. هورمون استرس با زایمان زودرس هم ارتباط دارد.
حتی اگر کودک سر موقع متولد شود، بین هورمون استرس و بارداری و اشکال در فرآیند یادگیری و توجه و اضطراب در کودک ارتباط وجود دارد.
استرس صرفا به معنای ناراحتی روحی مادر نیست، بلکه فشار کاری زیاد و خستگی مفرط بدنی نیز برای بدن نوعی استرس تلقی می شود و تاثیرات منفی زیادی بر جنین می گذارد
بررسی ها نشان داده مادرانی که در دوران بارداری آرامش دارند، نسبت به آنهایی که در این دوران استرس دارند، فرزندانی با بهره هوشی بالاتر به دنیا می آورند.
چنانچه مادر در دوران بارداری تحت فشار روحی و اضطراب باشد نه تنها فرزند از نظر رشد طبیعی جسمی دچار مشکل شده و عموما با وزن کمتر متولد می شود، بلکه از نظر بهره هوشی نیز در سطح پایین تری خواهد بود.
درعین حال استرس مادران در دوره بارداری منجر به تولد کودک نا آرام و بی قرار شده و حتی در مواردی که فشار های روحی افزایش یابد، ممکن است بارداری به انتها نرسد و مادر دچار سقط جنین شود.
متخصصان عقیده دارند جنین متاثر از تغییرات هورمونی مادر مراحل رشد خود را پشت سر می گذارد و استرس مادر موجب افزایش ترشح کورتیزول یا همان هورمون استرس شده و موجب کاهش ضریب هوشی کودک می شود.
البته لازم به ذکر است استرس صرفا به معنای ناراحتی روحی مادر نیست، بلکه فشار کاری زیاد و خستگی مفرط بدنی نیز برای بدن نوعی استرس تلقی می شود و تاثیرات منفی زیادی بر جنین می گذارد.
به همین دلیل توصیه می شود مادران باردار در این دوران از نظر جسمی و روحی آرامش بیشتری داشته باشند و از نظر کارهای بدنی نیز بیش از حد به خود فشار نیاورند تا فرزندانی سالم و با نشاط و باهوش داشته باشند.

4- دور سیگار و الکل خط بکشید
اگر قبل از بارداری الکل و سیگار مصرف می کردید، وقتی خبر بارداری خود را می شنوید حتما باید نوشیدن الکل را کنار بگذارید و سیگارتان را هم ترک کنید. قبل از اینکه کبد شما بتواند الکل را از بین ببرد، از جفت عبور کرده و به جنین می رسد. کبد جنین هم هنوز آنقدر کارآمد نیست تا بتواند الکل را متابولیزه کند، بنابراین دچار آسیب های جدی می شود. نوشیدن الکل علاوه بر اینکه جنین را در معرض خطر نشانگان الکل جنینی قرار می دهد، بلکه می تواند سبب عقب افتادگی ذهنی و مشکلات یادگیری و رفتاری در جنین شود.
5- رژیمی مناسب داشته باشید
بارداری زمانی برای رژیم لاغری نیست. غذاهای سالم بخورید و رژیمی متعادل و متنوع انتخاب کنید که سرشار از پروتئین، غلات کامل، حبوبات، میوه و سبزی باشد. گرسنگی به خودتان ندهید، چرا که با این کار کودک خود را در معرض خطر تاخیر تکامل گفتاری و حرکتی و کاهش ضریب هوشی قرار داده اید.
6- قرص ویتامین را فراموش نکنید
مولتی ویتامین هایی که برایتان توسط پزشک تجویز می شود سرشار از موادی است که جنین برای رشدونمو به آنها احتیاج دارد. اسیدفولیک مهم ترین ماده برای تکامل مغزی جنین در حال رشد است، چرا که این ماده خطر بیماری اسپینا بیفیدا و سایر مشکلات عصبی را در کودک کاهش می دهد. همه زنان در دوران باروری باید روزانه 400 میکروگرم قرص اسیدفولیک مصرف کنند تا مطمئن شوند که مقدار کافی از این ماده هنگام بارداری در بدنشان موجود است.
تحقیقات نشان می دهد گرمای زیاد و دوش گرفتن با آب خیلی داغ در دوران بارداری، سبب نقایص لوله عصبی نوزاد می شود. بنابراین از دوش گرفتن با آب خیلی داغ، سونا و حمام بخار خودداری کنید
7- زیر نظر پزشک تان ورزش کنید
ورزش استرس شما را کاهش می دهد. خطر مسمومیت بارداری که منجر به زایمان زودرس می شود هم با ورزش کردن کمتر می شود. طبق مطالعه محققان آمریکایی کالج پزشکی ورزش، مادرانی که در بارداری ورزش می کنند، مثلا یوگا انجام می دهند یا پیاده روی می کنند، سیستم عصبی کودکان آنها بلافاصله بعد از زایمان سریع تر متکامل می شود. در سن 5 سالگی نمره آنها در آزمون های هوش و زبان بالاتر است. پس وقتی باردارید، حداقل 30 دقیقه در روز ورزش ملایم انجام دهید.
8- دوش آب داغ نگیرید
تحقیقات نشان می دهد گرمای زیاد و دوش گرفتن با آب خیلی داغ در دوران بارداری، سبب نقایص لوله عصبی نوزاد می شود. بنابراین از دوش گرفتن با آب خیلی داغ، سونا و حمام بخار خودداری کنید.
در اوایل بارداری تب بالا با بروز مشکلاتی در تکامل سیستم عصبی جنین ارتباط دارد. بنابراین وقتی فردی دوش آب داغ هم می گیرد دمای بدنش بالا می رود. اگر دما بیش از 38.8 درجه بالا رود، می تواند چنین مشکلاتی را برای جنین ایجاد کند.

منع : http://yaghootekabood2.mihanblog.com

پنجشنبه 30 خرداد 1392 18:24ارسال توسط: یه مامان کوشولو
راهنمای انتخاب لباس در دوران بارداری
راهنمای انتخاب لباس در دوران بارداریدوران بارداری یکی از شیرین ترین و پرخاطره ترین دوران‌های زندگی یک خانم است. یکی از دغدغه‌هایی که معمولا مادران جوان با آن دست به گریبانند انتخاب لباس مناسب است. خانم‌های جوانی که قبل از بارداری دارای اندامی متناسب بوده‌اند و به پوشیدن لباس‌های متناسب و زیبا عادت داشته‌اند معمولا با به هم ریخته شدن تناسب اندامشان در دوران بارداری به سختی کنار می‌آیند...
اگر شما هم باردار هستید و در فکر تهیه‌ لباسی برای میهمانی، به شما توصیه می‌کنیم که به‌جای عزا گرفتن، فقط این چند نکته کوچک را در نظرداشته ‌باشید تا بتوانید لباس شیک و مناسبی را انتخاب کنید.
● کمی‌خوش‌سلیقه باشید
اولین نکته ای که باید به آن توجه کنید این است که شما باید نگاه‌ها را از سمت شکمتان به دیگر قسمت‌های بدنتان جلب کنید.
اگر می‌خواهید در یک مهمانی بزرگ مثل عروسی ، نامزدی یا مراسم رسمی دیگر شرکت کنید ابتدا باید یک پیراهن شب مناسب که بهتر است از‌هارمونی رنگ‌های تیره باشد، انتخاب کنید البته برخی از افراد عقیده دارند که لباس‌های تیره برای خانم حامله مناسب نیستند چون ممکن است او را افسرده کند اما حتما می‌دانید که رنگ‌های تیره شما را لاغرتر نشان می‌دهد. یک خانم باردار خوش‌سلیقه رنگ لباسش‌ را با رنگ مو و پوست و چشم‌هایش هماهنگ می‌کند. در دوران بارداری بعضی از خانم‌ها دچار تغییر در رنگ پوست می‌شوند. مثلا رنگشان پریده می‌شود. به این خانم‌ها توصیه می‌شود تا از رنگ‌های سبز، زرد، بژ و خاکستری اجتناب کنند. چون رنگ‌پریدگی چهره‌شان را چند برابر می‌کند. سعی کنید پیراهن مهمانی شما تزیینات زیبایی در قسمت بالا و پایین داشته باشد تا نگاه‌ها به سمت این تزیینات کشیده شود.
اگر به یک مهمانی عصر ساده‌تر دعوت شده‌اید، یک دامن یا شلوار هم انتخاب خوبی است به‌خصوص اگر تزییناتی در حاشیه دامن یا پاچه‌های شلوار وجود داشته باشد. بلوزها و تونیک‌هایی از ابریشم و گیپور‌های زیبا که طراحی‌های دستی مانند مروارید دوزی و سنگ دوزی روی آن انجام شده است را به راحتی می‌توانید با دامن یا شلوارتان ست کنید. ترجیحا ازجوراب‌های بلند سیاه و دودی با طرح‌های زیبا استفاده کنید و تا جایی که امکان دارد از لباس‌های بلند استفاده کنید. راه دیگری که با کمک آن می‌توانید توجه دیگران را از شکمتان دور کنید استفاده از گردنبند وگوشواره‌های زیبا و براق است. اگر موهای بلندی دارید یک شنیون با تزیینات نگین دار براق و یا گل‌های خوش‌رنگ زیبا نگاه‌ها را به خود جلب می‌کند. پس از تل‌ها و سنجاق‌های تزیینی زیبا و درخشنده استفاده کنید.
یکی دیگر از نمونه‌های رسمی برای خانم‌های باردار، کت و دامن‌ها هستند که باید از پارچه‌های سبک دوخته شده باشند تا اذیت کننده نباشند. بهترین مدل دامن، دامن‌های لنگی است که بخشی از آن روی هم قرار می‌گیرد و می‌توانید به مرور آن را بزرگ‌تر کنید. یادتان باشد کت‌های دوران حاملگی نباید زیاد کوتاه باشند و دکمه‌های زیادی هم نخورند تا پوشیدن و درآوردنش سخت نباشد.
● پاشنه بلند نپوشید
حتما دیگر می‌دانید که پوشیدن کفش‌های استاندارد در دوران بارداری واجب است. سنگینی شکم باعث می‌شود که به جلو خم شوید و به همین دلیل ممکن است ستون فقرات شما دچار مشکل شود. به همین دلیل بهتر است از پوشیدن کفش پاشنه ‌بلند جدا خودداری کنید زیرا خمیدگی به جلو را تشدید می‌کند. بلندی پاشنه کفش نهایتا باید دو تا چهار سانتی‌متر باشد. یادتان باشد پوشیدن کفش‌های بنددار به دلیل اینکه پا را در خود محکم‌تر می‌گیرد، بهتر است و بر انواع دکمه‌دار و سگکی ترجیح دارد. کفش شیکی که پاشنه آن زیاد بلند نباشد و پا درآن راحت باشد پیدا کنید و با یک کیف دستی بزرگ آن را سِت کنید. کیف‌تان می‌تواند چشم‌ها را از سمت شکمتان به طرف خود بکشد. در آخر یک مانتوی براق یا پالتوی پشمی شیک ظریف در‌هارمونی رنگ‌های تیره بپوشید. سعی کنید از مدل‌های بلندتر استفاده کنید تا زیباتر به نظر برسید. در پایان لازم است این نکته را به شما مادران جوان یادآوری کنیم که حتی برای رفتن به رسمی‌ترین مجالس هم کمترین دغدغه‌ای به خود راه ندهید و راحت‌ترین و مناسب‌ترین لباس در دسترس را بپوشید. برخلاف آنچه فکر می‌کنید، دیگران شما را درک می‌کنند و به لباس‌هایتان ایراد نمی‌گیرند.
● پنج‌گانه سیسمونی نوزاد متولد زمستان
۱) اگرچه مردم در مورد وسایل ضروری، نظرات مختلفی دارند اما اگر منتظر نوزادی هستید که در زمستان به دنیا می آید به چند تکه لباس اضافی علاوه بر وسایلی که معمولا برای همه نوزادان تهیه می‌شود، نیاز دارید:
۲) یک سرهمی پشمی که وقتی او را از خانه بیرون می برید به او بپوشانید.
۳) حداقل سه جوراب و یا کفش پشمی برای گرم کردن پاهای او و یک جفت دستکش برای پوشاندن دست‌هایش.
۴) حداقل دو کلاه نرم و گرم که گوش‌های او را بپوشاند.
۵) ساک مخصوص حمل نوزاد که بهتر است داخل آن از یک لایه پشم شیشه استفاده شده باشد ،برای حمل نوزاد از بیمارستان تا منزل و مسافت‌های کوتاه دیگر.
دو پتو که اگر یکی را شستید، بتوانید از دیگری استفاده کنید. پتوهای چند منظوره نیز وجود دارند که وجود زیپ یا دکمه باعث می‌شود که بتوان این پتوها را به دور نوزاد پیچید و او را از خانه بیرون برد یا گرم کرد. از بعضی از آنها هم می‌توان به جای حوله یا پیشبند یا هر کار دیگر که بتوانید فکرش را بکنید، استفاده کرد.

دکتر هانیه زائررضایی
پنجشنبه 23 خرداد 1392 15:56ارسال توسط: یه مامان کوشولو

زايمان و مراحل مختلف آن

درد ناحیه زیر شکم و یا کمر که به تدریج طول مدت درد بیشتر و فاصله بین آن کوتاه تر میشود.

* علائم شروع زایمان عبارتند از:

درد ناحیه زیر شکم و یا کمر که به تدریج طول مدت درد بیشتر و فاصله بین آن کوتاه تر میشود.

بروز هر نوع ترشح خونی از واژن یا مهبل

آبریزش از مهبل یا واژن



* فرآیند زایمان معمولاً به سه مرحل تقسیم می شود :

مرحلۀ اول : از زمان شروع دردهای زایمانی تا باز شدن کامل دهانۀ رحم می باشد .

مرحلۀ دوم : از باز شدن کامل دهانۀ رحم تا خروج نوزاد می باشد .

مرحلۀ سوم : از خروج نوزاد تا خروج جفت می باشد .





* مرحله اول:

مرحله اول نیز سه قسمت دارد : دردهای ابتدایی، دردهای فعال ، مرحلۀ انتقالی . تمامی مرحلۀ اول ممکن است ۱۲-۱۴ ساعت برای شکم اولها و ۵-۶ ساعت برای مادرانی که قبلاً هم زایمان کرده اند طول بکشد . نیروی انقباضات رحمی ، دهانۀ رحم را باز می کند و میزان این باز شدن معمولاً با سانتیمتر بیان می شود که در معایتۀ داخلی که با یک یا دو انگشت صورت میگیرد ، تعیین می شود . باز شدن کامل دهانۀ رحم ۱۰سانتی متر می باشد .



دردهای ابتدایی : از شروع انقباضات واقعی زایمانی تا هنگامی که دهانۀ رحم ۴ سانتی متر باز شده باشد می باشد .

دهانۀ رحم علاوه بر باز شدن ، نازک هم شده است . این قسمت معمولاً از همۀ مراحل قابل تحمل تر می باشد . و از آنجایی که این قسمت از مرحلۀ اول حدود ۶ ساعت طول میکشد ، بسیاری از خانم ها ترجیح می دهند این مرحله را در منزل به سر ببرند . باز شدن دهانۀ رحم در این مرحله بسیار کندتر از مرحلۀ بعدی است . برای مثال برای عبور ۲ سانتی متر به ۴ سانتی متر زمان بسیار بیشتری می برد تا این که از ۶ سانتی متر به ۸ سانتی متر بروید ، هر چند که در هر دو ، ۲ سانتی متر پیشرفت کرده اید.



درد های فعال : از زمانیست که دهانۀ رحم ۴ سانتی متر باز شده تا هنگامی که به ۷ سانتی متر برسد . وقتی که دهانۀ رحم ۶ سانتی متر باز شد ، انقباضات بسیار قوی تر گردیده اند و دفعات آنها نیز بتدریج افزایش می یابند و زمان بیشتری به طول می انجامند . برای مثال هر دو دقیقه یک انقباض ۶۰ثانیه ای ممکن است رخ دهد . در این مرحله احتمالا ًاحساس گرمی می کنید ، دهانتان خشک می شود ، کمی خسته می شوید و کمرتان نیز درد می گیرد . بهتر است مرتب تغییر وضعیت بدهید ولی به پشت نخوابید . مرتب ادرار کنید( ساعتی یکبار ) و در صورت امکان حولۀ گرمی به کمرتان بگذارید . صورتتان را بشویید ( برای رفع احساس گرما ) و نفسهای عمیق بکشید .



مرحلۀ انتقالی : زمانی است که دهانۀ رحم ۸ سانتی متر باز شد تا وقتی که به ۱۰ سانتی متر برسد . این مرحله به عقیدۀ بسیاری زنان ، دردناک ترین مرحله است و البته خوشبختانه کوتاه ترین مرحله ( معمولاً ۹۰-۲۰ دقیقه طول می کشد ) در این مرحله احساس دفع مدفوع بشما دست می دهد و این نشان می دهد که سر جنین به راست رودۀ شما فشار می آورد و نزدیک زایمان هستید .



سایر علامتهای این مرحله عبارتند از : تحریک پذیری ، نشانۀ خونی ، لرز ، تهوع و استفراغ ، گرفتگی پا و تعریق ( البته ممکن است هیچ یک از این علامتها را نداشته باشید ). سعی کنید بدنتان را شل کنید و نفسهایتان را سریع تر کنید . اگر احساس گیجی می کنید ، درون دستهای بسته تان تنفس کنید . مرتب تغییر وضعیت دهید و در صورت نیاز هیچ اشکالی ندارد که سر و صدا کنید .



ناگهان یک احساس کاملاً متفاوتی به شما دست می دهد . شما یک فشاری در لگنتان حس می کنید و یک تمایل غیر قابل کنترل برای زور زدن به شما دست می دهد . اما اگر دهانۀ رحمتان ۱۰ سانتی متر باز نشده باشد نباید زور بزنید چرا که باعث صدمه زدن به دهانۀ رحم خود می شوید .

با فشارهای شما و انقباضات رحمی ، سر جنین پایین تر می آید و به کف لگن فشار وارد می کند بطوری که با عضلات خارجی این ناحیۀ لگن ، بنام پرینه ، مماس می گردد . همچنانکه سر جنین به آرامی پرینه را متسع می سازد ، شما هم یک احساس ناراحت کننده کشیدگی و سوزش در این منطقه می کنید . خوشبختانه این احساس فقط لحظه ای است چونکه فشار سر جنین به پرنیه یک نوع بی حسی طبیعی ایجاد می کند . این مرحله یک مرحلۀ بسیار بحرانی برای جنین شما می باشد . البته اینجا آخر کار نیست ممکن است این مرحله طولانی شود و تا خروج کامل جنین ۹۰ دقیقه طول بکشد ولی معمولاً کوتاه تر است مخصوصاً اگر در این مرحله عمل چیدن پرنیه ( اپیزیاتومی ) توسط ماما یا پزشک صورت گیرد که باعث می شود مرحلۀ دوم سریع تر انجام شود و فشار کمتری به سر جنین وارد گردد و از پارگی احتمالی عضلات این ناحیه ( که ترمیم آن ها نیز مشکل تر می باشد ) جلوگیری کند .



بعد از اتمام مرحلۀ سوم ، با انجام چند بخیه اپیزیاتومی ترمیم می شود . معمولاً در همۀ شکم اولها این اقدام ( اپیزیاتومی ) صورت می گیرد و اکثر شکم دوم ها نیز بی بهره نیستند ولی شکم سوم ها به بعد معمولاً احتیاجی به این عمل ندارند چرا که عضلات پرنیه شل تر شده اند و مقاومت چندانی در مقابل عبور جنین نشان نمی دهند و مرحلۀ خود به خود سریع تر صورت می گیرد .



* جنین در این مرحله چگونه است ؟

با شروع و پیشرفت دردهای زایمانی ، سر جنین ( که در روزها یا هفته های آخر بارداری وارد لگن شده بود ) به عریض ترین قسمت لگن حرکت می کند و در این حین مرتب تغییر وضعیت می دهد و می چرخد و البته به مثانه و راست رودۀ شما بیشتر فشار وارد می شود .



در طی زایمان و بیشتر در مرحلۀ دوم ، جمجمۀ جنین تحت فشار بدن شما قرار می گیرد و بطور مرتب تغییر شکل می دهد . به همین علت اگر سر نوزادتان کشیده به نظر می رسد و یا قسمتی از آن به نظر تغییر شکل یافته می رسد ، نگران نباشید چون این حالت به علت همین فشارهای لگن به سر جنین ایجاد شده است و بعد از یکی دو روز کاملاً برطرف می شود . استخوان های جمجمۀ جنین در همه جا کاملاً سفت نشده اند و نقاط نرمی بنام فونتانل و یا ملاج در جلو و پشت سر نوزاد وجود دارند . این نقاط نرم به استخوان های جمجمه اجازه می دهند که برخی نقاط بر روی هم بخوابند و در مجرای زایمانی بهتر جای گیرند .



بطور طبیعی نوزاد با سر به دنبا می آید . البته می تواند با پاها ، باسن ، صورت و ابرو ( حالتی بین سر و صورت ) نیز به دنیا بیاید ولی مطلوب ترین حالت همان حالت سر می باشد و از حالتهای مختلف سر ، حالتی بهتر و شایع تر از بقیه است که صورت به پشت مادر باشد .

زایمان نوزاد با پاها ( بریچ ) تقریباً ۳% کل زایمان ها را تشکیل می دهد . در این حالت البته زایمان طولانی تر و مشکل تر خواهد بود ( مخصوصاً درد کمر ) . زایمان طبیعی در این حالت هم برای شما دردناک تر خواهد بود ، هم برای جنین پر خطرتر و البته برای ماما یا پزشکتان هم مشکل تر . بیشتر حالتهای بریچ را سزارین می کنند ( مخصوصاً در شکم اول ها و شکم دوم ها ) .





* مرحلۀ دوم : تولد نوزاد

برای زایمان احتمالاً شما را به اتاق زایمان و تخت زایمان راهنمایی می کنند ( گاهی با برانکارد می برند ) . احتمالاً تخت زایمانی را در مطب ماما یا پزشکتان دیده اید ، بیشتر شبیه به صندلی بزرگ و بلندی است که دو پایه در انتها دارد که پاهای شما را روی آنها قرار می دهند . ناحیۀ تناسلی شما با مواد ضد عفونی کننده شسته می شود و روی شکم و پاهایتان پارچه های استریلی پهن می گردد .



هنگامی که دهانۀ رحمتان ۱۰ سانتی متر باز شد ، ماما یا پزشکتان به شما می گوید که می توانید به طرف پایین زور بزنید ( معمولاً بطور ناخود آگاه چنین احساسی را خواهید داشت ) . بهتر است زور زدن شما همراه با یک بازدم آهسته باشد . بش از ۶-۵ ثانیه نفستان را حبس نکنید . در صورتی که پس از ۳۰ دقیقه پیشرفتی نکرده اید و جنین نزول نکرده است ( پایین نیامده است ) ، وضعیت سر پا نشستن نیز می تواند کمک کند . نزول جنین در مجرای زایمانی به کمک فشارهای شما و انقباضات ماهیچه های شکمی و دیافراگم ( عضله کف قفسه سینه ) صورت می پذیرد . هر چند این مجرا حدود ۱۰ سانتی متر بیشتر نیست ولی ممکن است ۲۰ دقیقه تا دو ساعت ( در زایمان های مشکل ) طول بکشد تا او این مسیر را طی کند .

هنگامی که سر جنین کاملاً پایین آمد و به پرنیه فشار آورد ، اپیزیاتومی می تواند انجام گیرد . آخرین انقباض قبل از زایمان سر ، احتمالاً باعث یک احساس سوزش و کشیدگی می شود . بعد از تولد سر ، یک شانه و سپس شانۀ بعد و بلافاصله بقیه بدن به دنیا می آید . قسمت مشکل زایمان در درجۀ اول همان سر می باشد . زایمان شانۀ اول نیز مقداری ایجاد درد می کند اما بقیۀ بدن تقریباً به بیرون لیز می خورد .



معمولاً دهان و بینی نوزاد تمیز می شود و شما برای اولین بار صدای گریۀ او را می شنوید ( که هیجان انگیزترین مرحلۀ زایمان و حتی عمرتان می باشد !) در این مرحله نوزاد هنوز از طریق بند ناف به شما متصل است . ماما یا پزشکتان بند ناف را در دست می گیرد و هنگامی که ضربان آن تمام شد اول با دو پنس آن را می بندد و سپس می چیند . سپس یک گیرۀ پلاستیکی در فاصلۀ ۳-۲ سانتی متری شکم نوزاد ، بر روی بند ناف می بندد و بقیۀ آن را می چیند .



از عجایب خلقت است که پس از آن همه سختی و درد و خستگی و احتمالاً بی خوابی ، با تولد نوزاد ، تقریباً همۀ دردها از بین می روند . بخصوص هنگامی که نوزاد کوچک و قشنگ تان را ( که ۹ ماه در انتظار دیدارش بودید ) می بینید ، همۀ درها حتی فراموش می شوند !

البته توجه دارید که کل مدت دردهای ناراحت کننده زایمان طبیعی شاید به اندازۀ مدت یک دندان درد ساده باشد ! ولی متأسفانه همیشه آن چنان از دردهای زایمانی و شدت و مدت آن ها نقل شده است که باعث وحشت مادران جوان می گردد.



* فورسپس و واکیوم ( زایمان با دستگاه )

برخی مواقع ممکن است دردهای زایمانی به خوبی پیشرفت کند ولی در انتها خروج جنین با کمی اشکال مواجه شود و یا از این لحاظ مشکلی نباشد منتها به علت زجر جنین و یا حالت اضطراری دیگری خروج سریع جنین اجباری باشد . در این حالت ممکن است پزشکتان تشخیص دهد که استفاده از فورسپس و یا واکیوم بهتر از اجرای سزارین باشد و البته در بسیاری از موارد هم همینطور است و عوارض آنها کمتر سزارین می باشد ، البته تنها هنگامی که شرایط استفاده از این وسایل وجود داشته باشد که این تشخیص را باید به عهده پزشکتان بگذارید .



یک فاکتور مهم در هنگام به کار بردن هر دو وسیله این است که باید شرایط اجرای سزارین اورژانس مهیا باشد چرا که ممکن است از این وسایل نتیجه به دست نیاید و بیمار فوراً باید تحت عمل سزارین قرار گیرد . احتمال عدم موفقیت با واکیوم بیشتر از فورسپس می باشد و ایجاد ضربه به پوست سر جنین بیشتر است .

مسأله ای که حائز اهمیت است این است که اگر به پزشکتان اعتماد دارید ، مطمئن باشید او فقط در جایی که لازم و ضروری است از فورسپس و یا واکیوم استفاده می کند و همیشه سلامت شما و نوزادتان را نسبت به همه چیز ارجح می داند .





* مرحلۀ سوم : خروج جفت

جفت عضوی است که در طول حاملگی به دیوارۀ رحم متصل است و از طریق بند ناف به جنین وصل می باشد . مسئولیت تغذیه و اکسیزن رسانی به جنین و دفع ضایعات جنین به عهده جفت می باشد .

پس از تولد نوزاد ، انقباض رحم متوقف می شود و می تواند پس از آن همه فعالیت کمی استراحت کند . پس از چند دقیقه دوباره منقبض می شود. این انقباضات جفت را از دیوارۀ رحم جدا کرده و آن را به بیرون هدایت می کنند که معمولاً با خروج مقداری خون نیز همراه می باشد .



پس از خروج جفت ، ماما یا پزشکتان اقدام به ترمیم اپیزیاتومی می کند ( در صورتی که انجام شده باشد ) بخیه ها را با نخهای قابل جذب انجام می دهند که در عرض ۲۰-۱۵ روز جذب می شوند . نوزادتان کاملاً بررسی می شود و به شما داده می شود . بهتر است هر چه زودتر او را شیر دهید . این کار هم ارتباط عاطفی نوزاد و مادر را تقویت می کند ، هم جریان شیر زودتر برقرار می شود و هم رحم زودتر به حالت اولیه بر می گردد ( به علت هورمون های مترشحه در اثر مکیدن پستان ) .



حداقل تا دو ساعت در زایشگاه خواهید ماند و ماما یا پرستار آن بخش، خونریزی رحمی شما را کنترل می کند . در صورتی که رحم شما منقبض شد و خونریزی تان کنترل گشت ، شما را به اتاقتان در بخش منتقل می کنند .

هر چند پس از آن همه تلاش احساس خستگی می کنید ولی احتمالاً برای خوابیدن بیش از اندازه هیجان زده هستید و بعد از خبر دادن به فامیل و آشنایان حتماً بیشتر از هر کاری تمایل دارید عضو جدید خانواده تان نگاه کنید و او را تجلیل نمایید و البته هر کسی هم به دنبال شباهت تازه وارد عزیز با خود می باشد .





* مراقبتهای پس از زایمان:

زمان ترخیص بطور معمول در زایمان طبیعی ۲۴ ساعت بعد از زایمان و در سزارین ۷۲ ساعت بعد از زایمان می باشد. شش هفته اول بعد از زایمان دوران نقاهت یا نفاس نامیده می شود. در این مدت نیز لازم است مادر در روز دهم و روز چهلم پس از زایمان به مراکز بهداشتی مراجعه نماید. تا از نظر وجود علائم خطر مورد بررسی قرار گیرد.



* علائم خطر پس از زایمان:

تب و لرز

خونریزی بیش از میزان قاعدگی در هر زمان یا ادامه خونریزی بیشتر از حد لکه بینی بعد از ده روز

درد و ورم ناحیه بخیه ها

هر گونه درد، قرمزی و تورم پستان ها

لمس توده یا درد و تورم و خروج ترشحات چرکی از محل بخیه ها

خروج ترشحات چرکی و بدبو از مهبل

درد زیر دل یا درد ساق پا

بی اختیاری دفع ادرار و مدفوع، درد یا سوزش هنگام ادرار کردن و تکرار ادرار

افسردگی شدید

سرگیجه و رنگ پریدگی







مرور وقایع زایمان :

مرحله اول یا دردهای زایمانی

در این مرحله با شروع انقباضات رحمی، گردن رحم تدریجا نرم و منبسط می شود تا به۱۰ cm برسد. این مرحله خود به مراحل سه گانه فاز ابتدایی، فاز اکتیو و فاز انتقالی تقسیم می شود.



فاز ابتدایی

فاز ابتدایی فازی است که در آن رحم به صورت منظم منقبض می شود. این انقباضات بر خلاف انقباضات براکستون هیکز که نا منظم و بی درد هستند، به تدریج دردناک می شوند.

ریتم و سرعت زایمان در هر خانم باردار ممکن است خصوصیات مخصوص به خود را داشته باشد. بعضی ها حتی متوجه انقباضات اولیه نیز نمی شوند در حالیکه دهانه رحم چندین سانتیمتر باز شده است. وقتی که گردن رحم شروع به باز شدن می کند، وضعیت آن در لگن تغییر می کند و به سمت جلو آمده و نرم می شود. برای اینکه بتوانید تفاوت این دو را بهتر درک کنید نوک بینی خود را لمس کنید، سفت و عضلانی است؛ حالا لبهای خود را لمس کنید، نرم و شل است. سرویکس یا گردن رحم از حالت سفت به حالت شل در می آید.



چه می توان کرد؟

شما می توانید در خانه چرخی بزنید، برای قدم زدن بیرون روید، یک فیلم تماشا کنید، یک حمام گرم بگیرید. چرت بزنید یا استراحت کنید.. تنقلات میل کنید؛ خوراکی های غنی از کربوهیدرات بهترین انتخاب هستند. اگر انقباضات دردناک است، ماساژ و تکنیک های آرامش بخشی و دوش آب گرم مفید واقع می شوند.



فاز فعال

ماما ها و پزشکان فاز فعال را مرحله ای می دانند که در آن سرویکس باز شده و انقباضات شما نزدیک به هم و قوی تر شده اند. سرانجام فواصل سه یا چهار دقیقه ای به فواصل ۶۰ تا ۹۰ ثانیه می رسند و انقباضات شدید می شوند.



چه می توان کرد؟

زمانی که رفتن به بیمارستان یا زایشگاه از ماندن در خانه بهتر به نظر می رسد، موقع عزیمت است. اگر در خانه زایمان می کنید به مامای خود اطلاع دهید. انقباضات پشت سر هم می آیند، وضعیت های مختلف را امتحان کنید تا ببینید در چه وضعیتی احساس راحتی بیشتری می کنید. تمرین تنفس و تکنیکهای آرامش بخشی در این مواقع مفیدند.

توجه کنید که می توانید یک دوش آب گرم بگیرید که برای کاهش درد بسیار مفید است و همچنین زایمان را سرعت می بخشد. حتی می توانید زایمان در وان آب را انتخاب کنید.

گاهی اتفاق می افتد که در طی زایمان باز شدن سرویکس کند شده یا متوقف می شود. در این هنگام قدم زدن، ماساژ و حتی گریه کردن کمک می کند که اضطراب عاطفی از بین رفته و جریان زایمان سریع تر شود. اگر کیسه اب پاره نشده باشد، ماما با پاره کردن کیسه آب، پروسه زایمان را سرعت می بخشد. می توان از مسکن ها و بی حسی های نخاعی هم استفاده کرد.



فاز انتقالی یا مرحله گذر

طی این فاز سرویکس از ۸ تا ۱۰ سانتیمتر باز می شود. هر بار که انقباض زایمانی شروع می شود ۱ تا یک و نیم دقیقه به طول می انجامد و تقریبا هر ۳ دقیقه تکرار می شوند. این مرحله معمولا دوره سختی از مراحل زایمانی است.



چه می توان کرد؟

زایمان بسیار نزدیک است. وضعیت راحتی را برای خود انتخاب کنید. در فواصل انقباضات آرام باشید. تنفس خود را منظم کنید، از بینی نفس بکشید و از دهان بیرون دهید. اشکالی ندارد اگر بخواهید برای تحمل بهتر درد فریاد بزنید.



مرحله دوم یا تولد نوزاد

در این فاز رحم نوزاد را به بیرون می راند تا از کانال زایمانی یا همان واژن به دنیای بیرون بیاید. در این هنگام همراه انقباضات، شما سر نوزاد را بین پاهای خود حس می کنید. در ابتدای انقباض، نوزاد به بیرون رانده شده و انتهای انقباض کمی به داخل کشیده می شود. وقتی سر نوزاد در واژن قرار می گیرد، ماما از شما می خواهد که کمتر فشار بیاورید تا نوزاد به آرامی بیرون آید و ریسک پارگی در شما کمتر شود. اگر شما قبلا زایمان کرده باشید این فاز برای شما ۵ تا ۱۰ دقیقه طول می کشد. اگر زایمان اول شما باشد این فاز ممکن است ساعتها طول بکشد.



چه می توان کرد؟

به بدن خود توجه کنید. وقتی قدرت دارید زور بزنید. سعی کنید هنگام فشار آوردن نفس خود را حبس نکنید. در هر انقباض چندین بار زور بزنید. از کشش زمین استفاده کنید، ایستاده یا در حالت چمباتمه قرار بگیرید. اگر خیلی خسته شده اید، به پهلوی چپ بخوابید. اگر بی حسی نخاعی دارید، ماما به شما می گوید که چه زمانی زور بزنید. احتمالا وی توصیه خواهد کرد تا زمان دیده شدن سر نوزاد زور نزنید.



مرحله سوم یا خروج جفت

شروع این فاز از زمانی است که نوزاد بطور کامل بیرون آمده و در این فاز جفت بیرون می آید. جفت سیستم حمایتی جنین است که مسئول رساندن مواد مغذی به جنین و دفع مواد زائد از آن می باشد. پس از اتمام مرحله تولد نوزاد، انقباضات تا مدت کمی ادامه می یابد . خروج کامل جفت و ضمائم بیش از ۵ تا ۱۰ دقیقه طول می کشد.



چه می توان کرد؟

شما احتمالا این فاز را حس نمی کنید چون تمام توجه شما به نوزاد معطوف است. گذاشتن نوزاد روی قفسه سینه سبب ترشح هورمونهایی می شود که به جدا شدن جفت از رحم کمک می کنند. در این هنگام شما یا بسیار ضعف داشته و یا بسیار هیجان زده هستید. بعضی از مادران به علت زایمان طولانی و دردناک قادر به توجه کافی به نوزاد نیستند. بیشتر خانمها در این مرحله نیاز به استراحت و تغذیه مناسب دارند.

حال نوزاد خود را تحسین می کنید. دستها و پاهای او را بررسی می کنید. او را در بغل می گیرید. اگر می خواهید نوزاد را با شیر خود تغذیه کنید از همین الان شروع کنید. تعجب نکنید اگر نوزاد تمایلی نشان نمی دهد. اگر حتی او را به سینه تان بفشارید کافیست و او خیلی زود به خوردن شیر تمایل پیدا می کند.





* مزایای زایمان طبیعی بر سزارین:

از نظر پزشکی سزارین یک عمل جراحی بزرگ محسوب می شود و مانند سایر اعمال جراحی نیاز به بیهوشی دارد، خطر ابتلاء به خونریزی، عفونت، احتمال نیاز به انتقال خون و خطرات ناشی از بیهوشی در مادران سزارین شده بیشتر است.

مدت بستری شدن مادر بعد از زایمان طبیعی خیلی کمتر از سزارین است.

مادرانی که زایمان طبیعی دارند در امر شیردهی و دادن آغوز به نوزاد موفق تر هستند. زیرا مادر بلافاصله بعد از زایمان نوزاد خود را در آغوش گرفته و او را شیر می دهد و از همان ابتدا می توان رابطه عاطفی بین مادر و نوزاد برقرار نمود. در حالیکه در زنان سزارین شده نوزاد تا چندین ساعت ازآغوش مادرش دور می ماند.

زایمان طبیعی از نظر اقتصادی به نفع خانواده و جامعه است.

در زایمان طبیعی خانم ها تناسب اندام خود را با انجام ورزش های مناسب سریعتر از مادران سزارین شده بدست می آورند.

پنجشنبه 23 خرداد 1392 15:54ارسال توسط: یه مامان کوشولو

مرغ بدون پوست 8 قطعه

ماست 1 ليوان

پودر سير با زنجبيل 1 قاشق غذاخوري

آب ليمو 1 قاشق غذاخوري

پودر فلفل سياه 1 قاشق مرباخوري

زيره نرم شده 1 قاشق مرباخوري

هل نرم شده 1 قاشق چاي‌خوري

زردچوبه 1 قاشق مرباخوري

فلفل سبز 1 عدد خرد شده

گشنيز نصف يک دسته

نعناع مقدار لازم

پياز سرخ شده 4 عدد بزرگ

نمکبه مقدار لازم

طرز تهيه:

در قابلمه ‌اي نسوز مرغ را با زردچوبه، فلفل سياه، زيره و نمک مخلوط مي ‌کنيم.

سپس ماست را با آب ‌ليمو ، فلفل سبز ، سير و زنجبيل به مواد اضافه مي ‌کنيم و خوب هم مي ‌زنيم.

سپس مواد به دست آمده را با مقدار کمي آب روي اجاق گاز با شعله کم به مدت يک ساعت مي‌ گذاريم تا مرغ بپزد. مرغ پس از پخته شدن نبايد زياد آب داشته باشد.

پياز سرخ شده و هل نرم شده را روي آن مي ‌ريزيم.

پس از آن، گشنيز و نعناع خرد شده را هم، روي مواد مي ‌ريزيم.

اين غذا را يا مي توانيد با نان ميل کنيد و يا اين که وقتي اين مخلوط حاضر شد، کمي ‌از برنج تان را پس از آبکشي در قابلمه جداگانه ‌اي بريزيد و مخلوط حاصل را روي آن بريزيد.

سپس باقي مانده برنج را روي آن بريزيد تا سطح مواد را بپوشاند.

روغني که قبلا با آن پياز را سرخ کرده‌ايد روي برنج بريزيد تا تمام سطح برنج را بپوشاند. بعد برنج را روي اجاق گاز با شعله کم به مدت 45 دقيقه بگذاريد تا آماده شود.

بریونی (بریانی) اصفهان

بریونی

مواد لازم برای 4 تا 6 نفر :

گوشت گوسفند بدون استخوان500 گرم

جگر سفید گوسفند200 گرم

پیاز متوسط4 عدد

زردچوبهنصف قاشق چای خوری

دارچین1 قاشق مرباخوری

نمک و فلفلبه مقدار لازم

نان سنگک به مقدار کافی

طرز تهیه:

گوشت را با مقداری آب و 2 عدد پیاز خرد شده و زردچوبه می پزیم و پس از نرم شدن گوشت، به آن نمك اضافه می كنیم.

جگر سفید را هم پس از پختن، چرخ و سرخ می کنیم.

گوشت پخته شده را با 2 عدد پیاز باقی مانده چرخ می کنیم و آب گوشت پخته باقیمانده را كنار می گذاریم.

نمک و فلفل و زرد چوبه را به میزان دلخواه به گوشت چرخ کرده اضافه می کنیم و با هم مخلوط می کنیم.

سپس یک تابه کوچک و یا کفگیر مخصوص بریونی اصفهانی را روی شعله گاز می گذاریم تا داغ شود و کمی روغن در آن می ریزیم، طوریکه کف آن چرب شود.

مخلوط گوشت چرخ شده را به اندازه همبرگر یا به شکل بیضی، کف ظرف یا کفگیر پهن می کنیم و روی حرارت می گیریم تا كف بریانی طلایی شود.

روی یک تکه نان سنگک یک قاشق از آب غلیظ گوشت می ریزیم تا فقط نان کمی مرطوب شود.

بعد پودر دارچین را روی نان مرطوب ریخته و بریانی را روی نان برمی گردانیم.

در پایان مقداری جگر پخته و سرخ شده کنار بریانی می ریزیم.

اطراف بریانی را معمولا با ریحان و جعفری و پیاز تزئین می كنند. شما می توانید در صورت دلخواه کمی خلال بادام و پسته هم روی بریانی بریزید.

بریانی را با دوغ تازه نوش جان كنید.

چهارشنبه 8 خرداد 1392 13:01ارسال توسط: یه مامان کوشولو
برای بانویی در آستانه ی سومین فصل زندگی

بانو! لحظه های امروزت که بی اجازه ی احساساتِ ضد و نقیضت ، همچون سایر روزها در گذرند، آخرین لحظه های زندگی یک زن دو قلبه را به تصویر می کشند، و فردا حوالی همین دقایق آن قلبی را که اتفاقاً بیشتر هم دوست می دارید ، به دنیای آدم ها خواهید سپرد….

بانو! امروز آخرین روز از فصل دوم زندگی شما هم هست، و همین فردایی که قراراست چند ساعت دیرتر سایه اش را بر روی زمین بگستراند، می شود اولین روز از سومین فصل زندگی شما، فصلی که به گمانم از همه ی فصل ها بزرگ تر است ،و انگار همه ی بزرگ تر ها همان قدر سخت تر…

فردا حول و حوش همین لحظه ها ، که پُری از هزار احساس متفاوت ،همزمان لبریز می شوی از هزار اتفاق تجربه نکرده!!!! آن وسط ها چیزی به آهستگی در هزار لای احساست جریان می یابد که نمی گذارد خستگی امانت را ببرد،بی تابت کند ،امیدت را کم توان جلوه دهد؛بانو!!!!!!! خاطرت باشد آن چیز همان حس مقدس مادرانگی است ،قوی ترین حس ممکن،حسی که مادرها افزون بر ۵ حس دیگران دارند و خوب قدرش را می دانند ، اصلا انگار مادرها با همین حس یاد می گیرند معجزه کنند….

آن حس را که کشف کردی، سایه ای در کنارش مادام و هم زمان در حرکت است ، نزدیکِ نزدیکِ به تو به آن حس، و آن خودِ خودِ خداست که با مادرها گام بر می دارد و همان او می شود رمز اجابتِ دعاهایِ مادرانه…

یادت بماند فاصله ات را با آن حس ، با دلیلِ ارزشمند آن حس زیاد نکنی ، اصلا به نظرم بچسب به هر دو آن ها و با توکلی عمیق همه چیز را بسپار به رمزِ موفقیت آن حس…

پسرکِ مسافرِ فردای زمین! فردا که برسد تو را با خود به همراه خواهد داشت و هزاران هزار مسافر دیگر که فردا می شود روز میلادشان!!! همزمان با به پایان رسیدن انتظار گنگ روزهای مادر مقاومت پدر برای به بر کشیدن موجودی از نسل خودش نیز به انتها می رسد… آغوش هایی پر از مهربانی ، کشوری بدون جنگ ، سرپناهی گرم و آرام و دنیایی که شاید هنوز خیلی خیلی خیلی بد نشده باشد، و مجموعه ی همه ی اینها یعنی اینکه توخوشبختی و از آغاز متفاوت با بسیاری از مسافرهایی که فردا همزمانت به این سرزمین خواهند رسید … قدرش را بدان آرمانم ….

خدایم ممنون که با همه ی بدی هایم هنوز به نسل بشر برای خوب بودن امید داری ……….

منبع مادر بانو

دوشنبه 30 ارديبهشت 1392 17:08ارسال توسط: یه مامان کوشولو
صفحه قبل 1 2 3 صفحه بعد